nieuwe Blonde Redhead in maart 2004

(sorry about that)

Ik kende de band niet, maar nu ik het mp3'tje hoor stel ik vast dat het snerpende geluid van de zangeres het voor mij verpest. Hier had een warme alt of bariton bij gemoeten.

een optreden in de Vlerk waarna wij met het volledige oeuvre tot dan huiswaarts fietsten. Zij had de ceedeetjes in haar jas. Ik droeg het vinyl. Zij ging er vandoor. Ik bleef met de kinderen achter met "Fake can be just as good" en "In an expression of the inexpressible". Haar nieuwe vent heet Guus.

Natuurlijk heeft deze plaat zijn minpunten. De nummers van Amedeo zijn niet zulke toppers als de bijdragen van Kazu. Amedeo maakt ook meer gebruik van eerder beproefde concepten terwijl Kazu de ene na de andere indie-avant-garde klassieker volzingt.
Ook is de productie niet zo mooi als vorige platen, vooral het drumwerk is teveel weggemoffeld naar mijn smaak, terwijl Simone één van de beste drummers is die ik ken. Het is vooral een vocale plaat geworden en in het geval van Kazu haar bijdragen pakt dat wel erg goed uit want ze zingt beter dan ooit. Maar productie technisch zou het me niet verbazen als de uiteindelijke plaat veel beter klinkt, misschien zijn de ongemasterde tracks losgelaten op het Internet, wie weet. Ze zijn al wel bijna 2 maanden beschikbaar, hoeven dus nog geen definitieve edits te zijn.