Foute muziek - Uit de kast

fout? verklaar u nader

ik heb in ieder geval een voorleifde voor rush, en ik vind ook nog al hun periodes goed (d.w.z. jaren zeventig progrock, jaren tachtig sympho met veeeel foute synthgeluiden, jaren negentig meer compacte rock). ik ben dan ook heel blij met mijn kaartje voor hun concert (a 40 euro) in oktober in ahoy, ook al had ik mezelf beloofd nooit meer dan 25 euro voor een kaartje te gaan betalen.

Ik heb nog wel een zooite van die "foute" bands in de kast staan en ach...ik luister er zelden meer naar maar soms begrijp ik wel waarom Alan Parsons Project nodig was om bepaalde dingen nu leuk te vinden.

Crisis van Mike Oldfield.

En...ahem...die live plaat van Dire Straits heb ik ook grijsgedraaid. Hoorde laatst 'Tunnel of Love' en dacht toen wel "waarom was dit ook al weer verboden?"

Nou goed, ik lever mijn Subs-lidmaatschap wel in bij de uitgang.

Dus da's dan mijn "foute" band, hoewel ik het eigenlijk met de stelling van Martijn B. eens ben.

Favoriete plaat van ze ? Afraid of Sunlight
Maar dat zou wel eens hun recente Marbles kunnen gaan worden.

Door de jaren heen ben ik Fugazi meer en meer gaan zien als een slechte LSD-trip. Ach ja....weet ik tenminste wel hoe dat ongeveer voelt.

Ik ga voor Bruce Springsteen. In de categorie fouter ga ik voor Aerosmith, Meat Loaf (tot op zekere hoogte), Boney M. en euh, Billy Joel.

Verder ook Quo (magistraal!) en Chicago (eerste drie lp's waren echt heel mooi hoor!)

Wat op zich natuurlijk ook weer harstikke FOUT is.

Dat is juist waarom ik hem zo goed vind.

Hoe kan een verstandig mens Definateley Maybe nou afschuwelijk vinden....

Liams zeikstem?

Fugazi helemaal grijs gedraaid. Moet ik dan ook maar eens uit de kast trekken (laten we wel wezen dit zijn platen die ik, met uitzondering van het Goddelijke ELO, minstens 15 jaar niet meer heb gedraaid maar wel erg warme herinneringen aan bewaar)

Toto IV. Begrijp de haat nooit zo. Okay het zijn sullige anonieme studiomuzikanten maar ik heb 'Africa' misschien wel 1000x gehoord en dat nummer verveelt nooit.

Level 42 en dan bedoel ik True Colours. Fijne plaat.

Nou dat was het denk ik wel ongeveer hoor. :)

(Status Quo heb ik niks van maar die oude krakers met intro's van 8 minuten (zolang lijken ze ten minste te duren ;) = subliem)

Mee eens, maar het verbleekt toch bij 'Cold As Ice'. Lou Gramm heeft soul.

Mijn allerfavorietste Quokraker is het van de boogiecanon afwijkende Gerdundula (best te omschrijven als surfsirtaki) waarvan --zoals dat hoort bij legendarische nummers-- de herkomst met mysterie omgeven is.

Als ik er ooit nog toe kom mijn Quovinyl te digitaliseren ben jij de eerste die mic's Rough Guide to Quo ontvangt, Omar. Maar als een intro al 8 minuten duurt... hoe lang duurt een volledig Quonummer dan in jouw innerlijke audiospeler?

Verder wil ik mijn steun betuigen aan Lester The Nightfly (Intelligent Easy Tune aot IDM) en The Boss (Darkness...! The River!), waarvan het een schande is dattie ueberhaupt in dit draadje wordt genoemd.

Goed, mijn halve verzameling bestaat dus uit "foute" muziek, dus het kan zijn dat ik her en der iets oversla, maar dat moeten jullie me maar vergeven.

Allereerst heb ik een tiental Queen-cd's in mijn kast staan, vind ik het nog steeds een van de meest fantastische bands allertijden en ben ik zeker van de plan de verzameling nog eens te gaan vervolmaken (maar alles op zijn tijd). Dan heb ik een mooie verzameling Genesis-uit-de-Phil-Collins-periode-cd's, die ik ook graag op mag zetten. Een plaat of 5 van Aerosmith (die nieuwe vol blues-covers moet ik nog even gaan kopen). "Waking Up The Neighbours" van Bryan Adams. Een aantal solo-cd's van Phil Collins zelf. ("But Seriously..." vind ik nog altijd een meesterwerk!) 3 CD's van de Crash Test Dummies. 4 van Def Leppard. Een stuk of wat rock opera's (Ayreon, Savatage, Saga). Het beste van Iron Maiden. Een cd van Limp Bizkit en één van Linkin Park. "Bat Out Of Hell II" van Meatloaf. Zo'n beetje alle platen van Silverchair (die laatste is wel een draak, trouwens). De grootste hits van Toto. En drie cd's van ZZ Top.

Win ik nu een prijs? ;-)

Bijval voor Queen (al heb ik er zelf niets van liggen) voor wat betreft een aantal van hun hits en zeker voor Bohemian Rapsody wat dan wellicht niet verbaast gezien ik Focus (lees: Hocus Pocus) hier zelfs wel eens genoemd heb. Ook Radiohead heb ik hier al meer dan eens verdedigt (als dat fout is, is Muse dan ook fout?). Koop wel eens goedkope (verzamel)plaatjes van bijv. Beachboys, Simon & Garfunkel, The Police, Billy Joel, Herman Brood, etc.

Wat maakt iets trouwens 'fout'? Is rock fout? Is pop fout? Is populair fout? Is een bepaalde stroming als geheel überhaupt fout? House? Is een tijdperk fout? Jaren '70 of jaren '80? Waarom Boney M. wel en Zappa niet?
Iemand een definitie? Of een linkje naar een thread die de eeuwige discussie hieromtrent symboliseert? Of moeten we ons achter Martijn scharen en is het begrip 'fout' achterhaald?

Of zoiets. :)

Neemt niet weg dat Toto, Dire Straits, Phil Collins/Genesis, Level 42, Queen etc. gewoon kutmuziek is, simple as that.

Overigens vind ik Simple Minds, zeg: tot Sparkle in the Rain, ook heel prima (en zelfs "Oh Jungleland" van het vreselijke Once Upon A Time vind ik stiekem wel mooi).

Maar ik ga nog een graadje erger: U2.
Album: The Unforgettable Fire.
Nummertje 2, "Pride", overslaan en je houdt een behoorlijk on-U2 klinkend album over waarop Eno en Lanois zich duidelijk met veel plezier uitleven. De 'onder water-sound' van "Elvis Presley and America" is fenomenaal.

Ik blijf er trouwens ook bij dat 'Love is a Battlefield' een wereldnummer is. Alleen iemand zou dat eens moeten coveren, want die jaren tachtig sound is zwaar verouderd.

Dire Straits, die was ik nog vergeten! Dankjewel, Vasquesz! :-P

Rationeel gezien, kan ik het hier alleen maar mee eens zijn. Vervolgens wordt me er een bak ellende open getrokken van Marillion tot Bon Jovi. Ik kan niet ontkennen dat ik wel een soort notie heb van "fout" en daar horen de meeste hierboven genoemde bands bij. De kernvraag is dus:

Wat maakt iets trouwens 'fout'?

Dat hangt helemaal af van je refentiekader. Als je, zoals Martijn B kennelijk, helemaal individueel kan opstellen, heb je daar verder geen boodschap aan en maak je zelf wel uit wat goed en slecht is. De meeste mensen houden (niet) van (bepaalde) muziek binnen een sociale context, of die nou online is gesitueerd, op je werk, thuis of waar dan ook. Er zijn groepen waarbinnen r&b als "fout" wordt gezien en andere (daar voel ik mij beter thuis) waar je normaal over de merites van de nieuwe R. Kelly-plaat kan praten. Jan Willem heeft het denk ik niet voor niets over "verdedigen" als hij het over "foute" muziek heeft. Je wilt lid blijven van de groep maar je eigen smaak gaat soms over de grens van de gedeelde smaak.

Hoezo?

Die vind ik ook niet goed, ook niet stiekem... Ik heb het alleen over de 'foute' dingen die je eigenlijk gewoon goed vindt/graag naar luistert.

Ik ben gek op Yngwie Malmsteen en die is als persoon (z'n pose vooral) zijn nog wel fout te noemen, maar ik vind z'n muziek gewoon tof. Kitscherig misschien, maar gewoon lekker makkelijke hapslikweg entertainment.

Ik kan over het algemeen wel met iedereen raakvlakken vinden om het over muziek te hebben, maar het tegenovergestelde is ook waar. M'n metalvrienden snappen niet wat ik met Tweet of Aaliyah moet, m'n glitch-maten snappen niet wat ik met Buckethead moet en nerdrap-vrienden snappen er niks van dat ik liever 50 Cent dan cLOUDDEAD hoor en 'gewone' mensen snappen niks van die NY downtown jazz of Zweedse folk hoor... etc. etc.

Maar het begrip 'fout' is idd vooral een sociaal gegeven. Ik heb echter op een gegeven moment besloten mij niet te schamen voor de muziek die ik leuk vind. Die goede smaak politie heeft er gewoon niks mee te maken wat ik in m'n discman prak.

Twee keer zelfs: de Pet Shop Boys? Da's één van mijn favoriete 'bands'! Binnen welke vreselijke humorloze rockist subcultuur zijn die in 's hemelsnaam 'fout'?

Enne hoe is het met Alphaville - Forever Young?

Dat is een van de mooiste liedjes uit de jaren 80. Alweer ik zie niet wat daar nou weer fout aan moet zijn.

Okay, ik was Reckless van Bryan Adams vergeten. Vaak gedacht "wat doet dit in godsnaam hier nog?" en dan bedenk ik: Run To You. Perfectie.

Pet Shop Boys vroege werk vind ik goed ('It's a Sin'), later werd het me te huppelig en te flauw ('Go West').

Queensrÿche! Operation: Mindcrime staat nog steeds als een huis.

Er is trouwens ook nog een ander soort 'fout', in de zin van niet politiek correct. Slayer, Eminem, Manowar, Mystikal, dat soort acts. Maar dan kan ik wel 90% van mijn cd-collectie opnoemen.

Een lekker potje deathmetal kan ik altijd wel waarderen, Slayer ook, in de regel hoe sneller de kickdrum hoe beter. shakira's spaanse werk is ook erg goed

Als onafhankelijk opererende Quosnob vind ik Pictures of Matchstick Men tot de betere albums behoren. Quo heeft lang gezocht naar een succesformule. Voordat ze Quo heetten noemden ze zich bijv. Traffic Jam en zochten ze de kip met de gouden eieren in allerlei sixtiesstijlen. Met hun popversie van psychedelica hadden ze een aantal hits: Pictures of Matchstick Men was daarvan de grootste (een andere: Black Veils of Melancholy). Ook toen was Quo al Quo: psychopopboogie rolde in massaproductie van de lopende band totdat het prijsschieten over was.

Toen de markt voor psychedelische pop overvoerd was, moesten ze op zoek naar een nieuwe formule. Van die stijlzoektocht is Gerdundula (surfsirtaki) de grootste uitwas. Op hun eerste albums op Vertigo (Dog of Two Head, Piledriver, Hello) staan wel meer anomalieën. Met de hit Down Down van het album On the Level (met het welbekende Quogeluid) konden ze eindelijk weer gaan melken. Hun oude label Pye (met die psychopopboogie) deed lekker mee, want er zijn tientallen zo niet honderden varianten van het album Pictures of Matchstick Men in omloop.

Persoonlijke noot: van Piledriver en On the Level (favorieten in de boogie canon) begin ik steeds meer te vermoeden dat ze de blauwdrukken waren voor mijn latere liefde voor punkrock. Pictures of Matchstick Men kan best eens aan de basis staan van mijn ontluikende liefde voor postrock.

Maar als we het Subsforum dan toch gaan vermoeien met Quo, dan maar nerden all the way. Ik verkondigde wat onwaarheden. Die eerste "officiële" met het nummer Pictures of Matchstick Men erop (dat nasale stemgeluid van Francis Rossi past trouwens uitstekend bij de psychedelische trukendoos van toen) heet Picturesque Matchstickable Messages from the Status Quo. De tweede heet Spare Parts, de derde Ma Kelly's Greasy Spoon en de vierde Dog of Two Head. Waarschijnlijk allemaal op Pye uitgekomen (van SP en DoTH is het na wat gegoogel zeker). Daarna gingen ze naar Vertigo met Piledriver.
Sinds dat album staat op de hoes "From the makers of..." met daarachter de emblemen van de albums vanaf DoTH. Waarom DoTH van Vertigo wèl mee mocht doen in de rij "officiële" albums en de drie daarvoor niet. Beats me.

Wat het Pickwick-label deed was (toen Quo weer hits ging scoren) de tracklists van die eerste drie albums op shuffle play zetten, afsnijden totdat ze op twee vinylkanten pasten, en in ontelbare uitvoeringen in slechte hoesjes dumpen. Jij hebt er twee; ik heb er denk ik vijf, maar er zijn er (weet ik van toen) tientallen. En 6 gulden was erg veel geld voor kleuter mic.

Voordat we nu weer allemaal onze vooroordelen bevestigd zien (zie je wel: bij Quo draait alles om geld), moet ik toch nog even wat kwijt.
Wat me achteraf verbaasd, is dat mijn "stoere buurjongens" (een stel tieners) de merchandising voor Nederland helemaal alleen verzorgden. Ik zie ze nog voor me: met lineaal en viltstiften logo's verzinnen, slogans bedenken ("niet lullen, maar spelen") en op stickers, badhanddoeken en T-shirts verkopen. En alle revenuen daarvan in hun eigen zak mochten steken van band, management (en fiscus, maar daslogiesj). Na vijfentwintig jaar teert de voorzitter er nog steeds op volgens mij.

Moet je nu doen.

Maar met 'You Keep on Movin'' en 'Getting Tighter' toch twee bonafide klassiekers bevat...

Mijn favoriete foute liedje (en dat het fout is zal ongeacht je standpunt in de hele discussie waarschijnlijk iedereen met me eens zijn) is If I say the words van BZN, met name het acapella middenstukje. Waarschijnlijk verklaarbaar vanuit mijn jeugd, maar ik vind het echt geweldig. Op hetzelfde niveau als Abba.

Qua BZN, Frans Bauer en meer van die Tros-muziek heb ik nog wel iets dat ik me afvraag: op welke manier is die mariachi-sound daarin komen aanwaaien? Het is via Volendam volgens mij, maar hoe?

Die surfsound (vèr voor de Beach Boys) is inderdaad kenmerk van die Trosmuziek. Kilima Hawaïans... Maar hoe zat dat ook alweer? Trouwe Alohalezers weten het vast en zeker beter.

In deze lijn kan je de ergenis over het, voor mij ook zeer herkenbare "stemmen, inhaken en meeklappen" verschijnsel als je tussen Fout publiek staat verklaren.

>>>...erg leuk totdat het publiek massaal moest meeklappen. Het "stemmen en inhaken"-idee. Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen te gaan klappen, een soort van plaatsvervangende schaamte kwam over me, alsof ik in een bejaardentehuis terecht was gekomen....en dat heb ik vaker met die massale gebeurtenissen.>>>

Want je zit je te ergeren aan het geklap van die mensen omdat je stiekum in jezelf denkt die mensen hebben totaal geen muzikaal gevoel, ze klappen alleen maar omdat ze denken dat het zo hoort, en IK heb wel muziekgevoel, op muziek moet je je compleet vrij kunnen bewegen wanneer en hoe je dat zelf wil. IK weet hoe ik me op muziek moet gedragen. Ik ben slimmer dan die mensen die hier klappen (erger de erger de erger), ow wat is dit fout.
Eigenlijk wordt dit IK gevoel gestuurd door een WIJ gevoel. In de zin van, IK en mijn vrienden (WIJ) weten pas hoe het hoort of IK en de mensen op dit Lowlands feestje, WIJ zijn de slimste, leukste, mooiste. Wat overigens vaak wel de leukste feestjes opleverd (ik bedoel bij elk concert waar het hele publiek razend enthousiast uit hun dak gaat weet je meteen dat je niet alleen staat in je adoratie voor de muziek en dat je ziet dat andere mensen het ook heklemaal te gek vinden maakt het dat jij het ook alleen maar leuker vindt. Dolle boel dus, en daar moeten geen foute (klappende) mensen tussen komen). Den mens is en blijft een kudde beest van zijn eigenes soort...

Voor de rest: precies!

Wel grappig, dit weekend bij de Balkan rock van Kultur Shock ging de band bij een solo van de gitarist in zevenen (of negenen, wil ik van af zijn, ff niet geteld, ondanks een tappend voetje) meeklappen. Verschillende mensen in het publiek dachten ook ff mee te doen, maar de meeste gaven het al gauw op wat wel een geinig gezicht was als je er ff op lette.

Wat betreft meeklappen, het valt me vaak op dat nederlands publiek (toch genetisch met de polonaise geinfectieerd) op de "1" meeklapt wat bij buitenlandse artiesten de wenkbrauwen doet fronsen. Enfin dit is muzikantenpraat, sorry journo's.

Ik noemde the Who en the Kinks als euh tijdgenoten zonder muzikaal nivoo te willen vergelijken en ik vind die hele vroege Quo dingetjes erg leuk maar nee ' t is geen Village Green nivoo...

Waar moet je volgens jou dan klappen, vonx?

op de 2 en de 4 (als ik t over popmuziek heb tenminste)

Je mag mij er nu wel voor laten slapen, maar pakweg tien jaar geleden was er geen houden aan! Wat een grandioze feesten waren dat. We toerden het hele land door, slikten ons het apezuur en wilden maar 1 ding: gaan, gaan en nog es gaan! De energie die bij de mensen loskwam en de goede sfeer ben ik later nergens anders meer tegengekomen (het massale drugsgebruik ook niet trouwens). Gabberhouse bracht mensen op de been en hoe!! De volgende erna weer net zo makkelijk naar een "verantwoord" undergroundconcert.........

Maarre, gabber is weer terug hoor. Lawaaiige carnavalsmuziek, maar op z'n tijd best grappig. Dat dansje is wel supertof ja. :)

ATR was een zeepbel van jewelste..

Goed dat je er over begint. Ik ben er nog steeds niet achter of het hypocrisie is of dat internetforums over popmuziek louter straight-edgers aantrekken... Maar ik ben nooit iemand tegengekomen die ronduit toegeeft, dat bepaalde chemische samenstellingen toegevoegd aan het bloed in combinatie met bepaalde muziek een bepaalde sfeer scheppen, die zonder die bepaalde chemische samenstelling in het bloed in combinatie met bepaalde muziek niet helemaal hoeft te worden gesnapt/ is te snappen/kan worden gesnapt.

Ik ben maar een brave huisvader wiens sociale omgeving regelmatig op de rem staat ("kleutermannen" noemen onze vrouwen ons). Maar ik erger me al een jaar (sinds ik dit forum en andere fora over popmuziek betrad) over het bewust die ene belangrijke dimensie buiten beschouwing laten.

Hier moet toch wel een draadje over bestaan??

(probleem is niet zo zeer paranoia, als meer dat wat pseudo-machoachtige drugsgekwebbel, dat ik overigens wel leuk vind maar het verzand als snel een beetje in mensen-je-droom-vertellen, toch?)

Mmm, kleuterman. :)

Ik Ben Rob. En ik ben sympholiefhebber...

Hai Rob!

Ben ik nu uberfout?

cp: The Flower Kings - Cinema Show (Genesis Coever)

"Ergernis" was misschien een groot woord. Maar die hele "objectivistische" manier van muziek beschrijven die zo kenmerkend is voor de popjournalistiek, vond ik ook terug op muziekforums. Alsof de staat waarin de "ontvanger" verkeerd er helemaal niet toe doet. Ik zou bij elke plaat- en concertbespreking eigenlijk wel willen weten of de recensent goedgehumeurd was of niet.

de vraag is meer of het de muziek in bepaalde gevallen ten goede verandert en of dat dan reden is om dergelijke geestverruimende middelen te gebruiken of niet.

Precies! Ben zelf niet zo'n doorgewinterde psychonaut, maar weet inmiddels wel welke middelen in welke hoeveelheden en in welke mix gevoegd bij de geboden muziekstijl tot resultaat leiden. Ongeveer... Of wat absoluut niet gaat werken (stoned op de vlucht voor Het Grote Concert des Levens, terwijl ik het aangeschoten misschien wel leuk had gevonden). En als ik zo om me heen kijk bij een gemiddeld concert ben ik echt niet de enige die dat geheim kent.

Om een voorbeeld te geven: die ene maal My Bloody Valentine live (1991?) toen ik alleen nog de weg naar de tap en de coffeeshop kende, was ik met stomheid geslagen. Begreep er helemaal niets van: knipperlichten, rookwolken, tot herrie verwrongen mooie liedjes. Vorige week Loveless voor het eerst na meer dan tien jaar horen was (volstrekt nuchter) een heuse Aha-Erlebnis: O, bedoelen jullie dat? :)

Maar JIJ woonde naast de Quo-fanclub! Ik was al vol ontzag dat de fanclub in ons dorp zat... En het waren jouw buren! Da's megastoer!
Overigens heeft de oudste broer van de Quo-fanclub enthousiast lopen folderen voor D66, iets wat nooit hip geweest is, en dus des Quo's!

André! :-D (O ja, Gruijters en D'66)

De middelste broer Quo is priester geworden. De jongste broer Quo computernerd toen dat nog geen beroep was. En zusje Quo lieve juf en moeder. Geen van allen wonen ze in dat lieve dorp waar we getogen zijn. Net als wij.

Op muziekgebied schijnt er wel wat te zijn verandert. Drive-in show El Ploccos is al een tijd gevestigd in rockburcht en club De Plok. Normaal speelt niet meer elke Tweede Paasdag in de Markthal. Maar Jovink en de Voederbietels wel.

En what about Baggerpop, tegenwoordig Hemelpop? Fijne bands als Action in DC en plaatselijke DJ in de dancetent dit jaar. Pendelbussen vanaf Station Didam Centraal! Ik weet het wel met Hemelvaart: ik ga naar de Nevelhorst!Was Rory Gallagher niet ooit headliner op dit symphatieke muziekfeest in de regio?

Hee! Ben jij dan ook op twaalfjarige leeftijd live ontgroend door de Golden Earring in de markthal, Reinier? (Quo coverbands en bruiloftshoempa niet meegerekend)

Wat is fouter, dat ik George Jones goed vind of dat ik naar Pinkpop ga dit jaar?
Ik ken George Jones niet, maar Jan Smeets kan alle zielen gebruiken!