iemand pj harvey gisteren gezien?

En is er wat dat betreft een tweedeling tussen verleden en heden? Veel acts ' die er vroeger ook al waren ' doen amper aan communicatie met het publiek, terwijl, zeker op festivals, de nieuwe lichting braaf hun ' it's great to see you, how you doing, let's fucking rock ' zinnetjes afdraait.
Waardoo het, voor de nieuwe generatie, ook een vereiste wordt voor een geslaagd concert.

Wat denkt u?

> vooral de toegiften sprongen er qua ' spannings-niveau ' uit.

die toegiften hadden wat mij betreft niet zo gehoeven. ben nooit echt een voorstander geweest van dat heel erg kale/bleus-y/kermende/experimentele. wat dat betreft vond ik het concert, net als haar laatste plaat, erg geslaagd want precies de goeie verhouding tussen rauw en liedje.

Dat is allebei verlegenheid. Die extravagante kleding is (volgens mij) ook om een soort afstand te scheppen tussen de mens PJ en de artiest PJ.
Autistische zou ik de überemotionele Harvey trouwens nooit noemen.

Van die extraverte "EVERYBODY HAPPY!" figuren vertrouw ik eigenlijk niet.

Ik ook niet, maar juist de artiesten die een knop omgooien zoals PJ Harvey en Jon Spencer vind ik wel mooi.

Qua band:
Rob Ellis is een van mijn favoriete drummers; dat is al een tijdje zo dus ik wil hem graag goed vinden. Dat deed ik nu ook weer, maar mijn mening daarover is inmiddels wel gekleurd.
De bas was inderdaad wat lomp. Ik hoor liever Eric Drew Feldman, maar anderzijds... dat bonkige past wel goed bij de grooves van Ellis, zeker bij de muziek die ze deze avond speelde.
Heet die gitarist Josh Klinkhoffer? Hij was wel erg nadrukkelijk aan het poseren, maar intussen vond ik dat hij geweldig speelde. Hij bleef opmerkelijk dicht bij de originele gitaarpartijen. Die zijn niet buitengewoon virtuoos, maar wel zeer karakteristiek.
Polly Jean zelf leek me van alle keren dat ik haar gezien heb zich het best op haar gemak te voelen. Ze zong goed, maar ik proefde wel een zekere afstandelijkheid, op een manier die ik niet van haar gewend ben.

Over het contact met het publiek:
Ik heb ooit eens uitgebreid met de bandleden gesproken, bij de tour kort na het verschijnen van Is This Desire. Ze vertelden dat ze bijna allemaal bijna vergaan van de plankenkoorts, elk optreden weer. In elk geval PJ zelf en Rob Ellis hebben om die reden bepaald geen voorliefde voor touren.

Qua geluid:
Ik vind de HMH sfeerloos, maar kom er toch graag omdat het geluid er doorgaans goed is. Dat was ditmaal niet aldoor het geval. Zang soms wat te zacht, bas wat te hard (dreunende resonantie...!).

Herstel: Klinghoffer. Even verhaspeld met Sietse en Hielke. Een lieve, verlegen jongen. Coming man uit de scene van Chili Peppers. Speelde op platen van Frusciante en Bycicle Thiefs. Ik vond hem te klinisch spelen. PJ zelf op gitaar maakt de sound warmer. Eric Drew Feldman is trouwens binnenkort in het land: 22 mei in Paradiso met de Magic Band, doch stuurloos.