The King?

Hangt nogal van je perceptie af of het een 'oerknal' is. Denk ook dat het revolutionaire van Elvis meer in het verkoopbaar maken van tot dan toe als 'oerwoud-muziek' gepresenteerd met primitief lichamengedoe dan een dat het een muzikale revolutie was.

(note to self: beter tegenlezen alvorens die submit button een lel te geven)

The Sun Sessions en de eerste titelloze LP op RCA waren behalve bijzonder goed ook de muziekjes die de obscure eerste rock 'n roll probeerselen van ook Ike Turner naar een groter en vooral blanker publiek brachten. Kortom zeker in 54-56 was Elvis de juiste man op de juiste plaats om de rock'n roll groot te maken. Muzikale revolutie ?
Ja en nee. Ja om bovengenoemde redenen, nee omdat dit soort muziek al een paar jaar in de underground werd gespeeld.

Verder waren zijn interpretaties van country- en pophits in de periode 68-73 van zeldzaam hoog niveau. Luister maar eens naar een plaat als From Elvis in Memphis. Essentieel voor iedereen die ook maar een beetje van popmuziek zegt te houden. Hoe je het ook bekijkt; de man had een geweldige stem en was een begenadigd performer.

Ook waar. Maar bij idolisering and mythologisering wordt altijd een beetje dwars. Zeker omdat 'juiste tijd, juiste plaats (en juiste huidskleur)' toch belangrijker is dan de artistieke merites.

Dat county-achtige werk klonk zeker geweldig, wat ik gehoord heb.

...word ik altijd een beetje dwars.

Martijn heeft zijn dag niet ?

:)

Wat Elvis betreft, de tijd vóór zijn dienstplicht en de '68 Comeback zijn Gouden Momenten, fantastische muziek, fantastisch uitgevoerd, wereldbandje ook natuurlijk. In de '68 Comeback ziet hij er ook uit om op te vreten, ik zou er haast homo van worden, zo geil. Het gospelwerk van Elvis behoort ook zeker tot zijn Muzikale Hoogtepunten, probeer maar eens níet op de knieën te zijgen bij Peace in the Valley.

Scotty Moore vond in zijn uppie het moderne gitaarspelen uit!

Er was eergisteren iets over Elvis op Net 5. Daarin maakte hij een Las Vegas show nummer van het in wezen intens droevige 'Suspicious Minds'. Helemaal onthutsend waren beelden van het "Elvis has left the building" optreden: Een moddervette, peentjes zwetende en zwaar gedrogeerde Elvis kan zich de tekst van 'Are You Lonesome Tonight?' niet meer herinneren en probeert zich er met grappen en grollen uit te redden.

Elvis sterkste punt vind ik trouwens dat hij in zijn goede momenten potentiële edelkitsch als 'Love Me Tender' en 'Always On My Mind' met precies het juiste understatement (ook in het arrangement) kon brengen, waardoor het werkte. In de Las Vegas shows gingen dan vaak wel alle remmen los, waardoor er niks van overblijft.

Ik zie het al voor me, tussen allemaal blije Japannertjes in een karaokebar in Tokyo: Autosuggestion!

Misschien heeft het met de tijd te maken. Sinds Curtis zijn "passover" is er nogal wat tijd verstreken alwaardoor ik Joy Division wat luchtiger ben gaan bekijken. Gemakshalve neem ik aan dat meerderen dit doen. De tijd heelt alle wonden :)

Ik had in mijn reaktie dan ook nog m.i. moeten zetten (excuus aan de mierenneukers)

Suspicious Minds van Fine Young Cannibals werkte in mijn middelbare schooltijd heel goed op feestjes. Maar een góede cover? Mwoh.

Uiteindelijk de officiële regels maar aan de laars gelapt. En toen was er keuze genoeg. Wat we gespeeld hebben ?
Mystery Train (orig. Little Junior Parker)
Rubberneckin' (geschreven door Warren&Jones voor de Elvis-film Change of Habit)
What Now My love(orig. Gilbert Bécaud's "Et Maintenant")

Er kwamen die avond meer blue suede shoe's voorbij dan Imelda Marcos in haar kast had staan.

Een goeie entertainer is ook een vak en daar kan ook emotie in gelegd worden.

Schoenmaker blijf bij je leest, zeg maar.

:/

Wanneer krijgen we edit-functie hier? Op de m'n andere boards kan dat wel (en anders ben ik wel moderator :P )

Maar dan moet je toch wel van exceptionele klasse zijn. Zoals Elvis, de grote crooners (Frank, Tony, Dean, Sammy), maar noem er anno nu nog 'ns een paar? Celine Dion? Jamai? Diana Krall?

Michael Jackson was beter toen ie nog aan 't handje van Quincy werd genomen. Paar jaar terug de 'Zweedse school' van Max Martin en consorten (Britney, BSB, NSync) en nu in ieder geval Justin Timberlake en misschien nu Eminem of zelfs wel een DJ (hoor m'n voeten schoren).

Maar niet altijd z'n eigen beats. In hiphop wordt het instrumentaal trouwens wel heel erg aan de producers overgelaten, vooral veel. Voor elck wat wilsch. Ben ik niet onverdeeld gelukkig mee, zit je inene met een P.Ditty of Jermaine Dupree productie opgescheept omdat je de rapper goed vindt.

maar die elvis, is dat niet die ene met de diepe stem die laatst een hitje had met junkie xl?

Het was Elvis die een hitje had met Junkie Xl, maar wat die Junkie XL er nou mee te maken had?
Ik hoorde het niet...oh nee wacht: hoorde ik er een beatje onder?

Waarom hij de King wordt genoemd lijkt me duidelijk... men moet ergens een lijn trekken als het gaat om het beginpunt van Rock & Roll. Elvis heeft raakvlakken met alle facetten van popmuziek; van experiment tot traditie, van camp tot pure commercie. Aan de carriere van deze man valt af te lezen wat er met een simpele liedjesvertolker kan gebeuren wanneer hij zich laat ontdekken. Zoals The Beatles een onuitwisbare blauwdruk hebben geleverd voor de popband, heeft Elvis dat gedaan voor de solo-artiest.

Ik zou er geen aanstoot aannemen dat men deze man The King noemt. Op die manier wordt het ook discutabel dat Frank Sinatra 'The Voice' heet.. tenslotte, er zijn vele vocalisten te noemen (waaronder 'The King') wiens vocale capaciteiten toch echt wel wat verder reiken. Popartiesten hebben nicknames, so what. Chuck, Jerry Lee, Little R. Penniman, Carl Perkins, Fats Domino en de heer Cash worden hier geen van allen minder van.

Degenen onder jullie die zich open willen stellen voor het ware genie van de heer Presley, zou ik uit willen nodigen de volgende albums aan te schaffen. A great performer and a great recording artist.

1. Elvis Presley (1956)
2. The Sun Collection (1977)
3. For LP Fans Only (1959)
4. Elvis is Back (1960)
5. Something For Everybody (1961)
6. His Hand in Mine (1961)
7. Pot Luck with Elvis (1962)
8. Girls, Girls, Girls (1963)
9. Elvis for Everyone (1964)
10. Spinout / California Holiday (1966)
11. How Great Thou Art (1966)
12. Elvis sings Flaming Star (1968)
13. NBC-TV Special (1968)
14. From Elvis in Memphis (1969)
15. Back in Memphis (1970)
16. Almost in Love (1970)
17. Let's be Friends (1971)
18. I Got Lucky (1971)
19. C'mon everybody (1971)
20. Elvis Now (1972)
21. He Touched Me (1972)
22. Promised Land (1975)
23. Moody Blue (1977)

Degenen die leven in de overtuiging dat Elvis na zijn dienstijd geen muziek meer kon maken verwijs ik vooral naar titels 4 t/m 8. Uit de tijd dat stereo net in begon te raken. NO OVER-DUBS. Tegen de backdrop van het huidige muzikale prestatieniveau in de pop industrie zijn dit oorverblindende werken.

Wees gegroet,
Jimmy N. Lee