Talking Heads?

simpel: alles van vóór "stop making sense". toen waren ze nog goed en innovatief namelijk. daarna ging het in rap tempo bergafwaarts.

Nou daar lopen de meningen nog al over uit. ;) Ik word altijd erg ongelukkig van die plaat, vooral dat gitaarwerk (ugh). Je kan veel beter "het antwoord" van African Headcharge checken. En om binnen Talking Heads lijnen te blijven: Tom Tom Club. Vind ik persoonlijk uiteindelijk leuker dan Talking Heads zelf, zal wel te maken hebben met Byrne's maniertjes (machtig cool als je tiener bent, later denk je toch "milde gekte, geen waanzin.")

CHILL
brownr

Dank. Het is ook in my humble opinion (zie Mojo-tijdschrift draad), dat wil je dan wel vast van een collega taalpolitieagent (afdeling Steenkooliaans) horen. :)

Zo zie je maar weer, grijpen naar termen uit het diplomatenkoffertje om andermans klassieker niet meteen de grond in te boren, worden direct door het onderbewustzijn gesaboteerd.

ook daar lopen de meningen over uit. ;-)

Typisch gevalletje van een Greatest Hits aanschaffen dus ;-)

Een wat late reactie, maar een thread over een van m’n eerste favoriete bands kan ik niet zomaar laten schieten :)
Het begin lag voor mij bij de “Slippery People” single, de live-versie afkomstig van Stop Making Sense, wat logischerwijs de eerste albumaankoop werd. Hoe ik vervolgens door de Talking Heads catalogus reisde zal ik hier niet oplepelen. Ik zal het laten bij een korte trip langs de voor mij beste albums, opgesteld in rijen van twee.

77 (1977), More Songs About Buildings and Food (1978)
De eerste twee, en de meest “traditioneel” liedjesgerichte platen van de vroege Talking Heads. Stacatto gitaarwerk, de vocalen van David Byrne, de ‘quirky’ stuwende ritmiek, zie daar de klassieke ingredienten van een TH album. De eerste voelt meer aan als een verzameling liedjes, More Songs... (de betere van de twee) is een completer album, klinkt ook meer als een als zodanig bedoeld geheel. Het is tevens het eerste album waarop de band geproduceerd werd door Brian Eno.

Fear of Music (1979) en Remain In Light (1980)
M’n favoriete studio-albums, wederom gemaakt met ondersteuning van Eno. Platen met een heel andere, wereldser en daardoor onwereldser atmosfeer dan de voorgaande. Ook hier is de eerste meer een verzameling liedjes, maar wat voor één: “I Zimbra”, “Heaven”, “Air”, “Life During Wartime”: hoogtepunten in de discografie. Remain In Light is een zeer opwindende reis door een imaginair Afrika, op de rug van een olifant die vormgegeven wordt middels het fantastische gitaarspel van Adrian Belew. Luister maar naar “Crosseyed and Painless”! Ook met wereldsingle “Once in a Lifetime”.

The Name of This Band is Talking Heads (2LP, 1982) en Stop Making Sense (1984)
Je vroeg om studio-albums maar deze twee live-platen mogen m.i. niet onvermeld blijven. De eerste omdat ’t de beste is: LP1 biedt een verzameling live-tracks uit de periode 1977-1979 (met z’n 4-en in kleine clubs), waaronder een tweetal aangename, vroege tracks die verder onuitgebracht bleven – “A Clean Break” en “Love -> Building on Fire”, al kreeg de laatste alsnog z’n plaatsje in de zon op de posthume singleverzamelaar Sand in the Vaseline (1992). LP2 beslaat de tour n.a.v. Remain In Light van 1980-81. Een sterk uitgebreide live-band geeft de songs nog meer power dan ze op de albums al herborgen: de energie knalt werkelijk uit je speakers. Wellicht de beste Talking Heads plaat én over een week eindelijk uit op (dubbel-)CD, met een half uur extra!!
Stop Making Sense is een iets minder bevredigende live-registratie (maar nog altijd zeer goed!), gemaakt tijdens de tournee na de release van Speaking in Tongues uit 1983, een album dat bij mij nooit geklikt heeft. Of het nou aan de gedateerde synthesizersound ligt (iets waar Stop Making Sense af en toe ook last van heeft), ik weet het niet, maar de live-versies van de (niet misselijke) songs zijn veel beter dan de studioversies op dit album. Eigenlijk noem ik Stop Making Sense vooral om de DVD-uitgave te “promoten”: een geweldige registratie onder regie van Jonathan Demme met een schitterende opbouw. De eerder genoemde energie is hier ook zichtbaar aanwezig.

Latere albums zijn ook zeer genietbaar, maar toch minder dan de hier genoemde zes. Maar info kan echther op aanvraag geleverd worden ;) Gretigheid maakte plaats voor vakmanschap en daarmee ging toch iets van de magie verloren...
(teruglezende is het niet allemaal even fijn ingetikt (korte trip haha), maar de teneur is toch duidelijk, hoop ik. :)

Ik heb nog nooit ook maar één zwak punt kunnen ontdekken aan die plaat.