Ask a Question

Het is niks 'mis'-er dan voor die 11de september, alleen heeft nu ineens iedereen een mening erover (niet gehinderd door al te veel kennis).

Nog meer aanslagen... nee, (nog) niet in Amerika maar er is zijn 2 oorlogen gestart met twijfelachtige uitkomst en de terrorristen zijn helemaal op hol geslagen (wat hoop ik ook hun ondergang wordt tzt). Lijkt me minstens zo ellendig als wat er in Amerika gebeurt is. En dan laten we Afrika nog even buiten beschouwing.

Is er muziek die je met die periode associeert? Ik draaide toen vaak Low's 'Things We Lost In The Fire'. Beetje makkelijke keus, maar het paste wel bij mijn gemoed.

met daarop het nummer: 'viðrar vel til loftárása'

wat betekent: good weather for airstrikes

wat ik in die tijd veel draaide? Eternal van Loop met Collision als favoriet. Waarom? toeval denk ik.

Hoewel de beelden indrukwekkend waren in het begin ging ik me al vrij gauw ergeren aan de bovenmatige media-aandacht en hoe vreselijk we het allemaal moesten vinden. Daarna vol verbazing (toch nog) zien gebeuren hoe er nog een schepje bovenop te doen zoals Theo al zei.

Maar zoals enkele Amerikanen op een ander board al zeiden: misschien moeten ze lekker Bush nog maar een keer kiezen, die democratie is toch al helemaal aan gort, i.p.v. ff aansudderen dan maar alles volledig in het honderd laten lopen. Dat zal ze leren.

Nee, dan liever een Grote Roerganger, inclusief klein boekje waarin alles nog eens wordt uitgelegd! ;-) Hmmm, moet ik zonodig zeggen....

Hoewel de beelden indrukwekkend waren in het begin ging ik me al vrij gauw ergeren aan de bovenmatige media-aandacht en hoe vreselijk we het allemaal moesten vinden.

Ik kon er eerlijk gezegd niet genoeg van krijgen. Elke keer als er nieuw beeldmateriaal was van de inslaande vliegtuigen zat ik met open mond gekluisterd aan het gluurglas. Is dat erg?

Het lijkt erop dat elk systeem op een gegeven moment corrupt raakt, dus ook democratie. Je grapt erover Ariën, maar soms lijkt een dictatuur wel de enige oplossing om een land weer op de rails te krijgen, alleen jammer dat de dictator altijd vastloopt in machtswellust en zelfverheerlijking (m.a.w. corrupt raakt).

De beelden hadden absoluut iets surrealistisch, niet in het minst door het ironische gegeven dat Hollywood ons al zoveel soortgelijks heeft laten zien. Maar ik had er toch echt genoeg van en de berichtgeving was weinig constructief: herhalen herhalen herhalen...

Welke muziek ik toen draaide weet ik niet precies meer. Wel weet ik dat ik met vrienden uit Brooklyn uit Coney Island kwam en we, toen we via de randweg van Brooklyn langs Manhattan reden in een enorme duisternis staarden....
Ik had dat helemaal niet door, maar mijn kennis zei: ' And now for our friend Arnold a really impressive piece of US architecture....hey, it's gone!?! ' .
Toen moest ik er om lachen, later, toen ik door lower Manhattan liep en de geur van de dood rook ( lichamen, puin, vernietiging) kreeg ik toch een beklemmend gevoel.
( Ik was in NYC rond 1/10/'01 toen het puin ruimen nog in volle gang was en er nog veel mensen vermist werden ).

Uiteindelijk wat mij het meest bevreemde/beangstigde is toen ik veel later amateurbeelden van de crash zag voor het eerst het geluid van de impact hoorde en die klonk op een of andere manier zo depressief dof, droog en kil, zo anders dan je verwacht door die opgefokte THX ontploffingen.

Muziek heb ik er eigenlijk weinig aan herinneringen aan (Roxy Music zag ik wel 2 dagen later live.) Real Madrid speelde die avond ook een vrij briljante pot voetbal tegen AS Roma (wat wel handig was als afleiding aangezien Philip Freriks daarvoor op poetische wijze ongeveer het Einde Der Tijden had aangekondigd).

Ach en op 11 september denk ik toch ook altijd even aan Chili '73 (maar ja dan ben je tegenwoordig al snel een vuile relativist uit de Linkse Kerk :).

en dat ik zo'n rare jurk aan had kwam omdat 't zo gruwelijk warm was. de zatrdag of zondag daarvoor was ik uitgenodigd voor een literaire happening in limburg van 'de koperen ploert' , zie http://home.planet.nl/~helde116/vergedicht.htm. ik was in een kledingwinkel een paar dagen voor die happening en toen ik die rare wijde zwart-linnen tentjurk zag en paste en ervaarde hoe heerlijk koel dat was na mijn blote-rode-zomerjurk die ik meteen niet meer terug-aan wilde, kocht k die zwarte woestijnjurk, eigenlijk alleen met 't oog op de lange onverdraaglijk hete treintocht naar dat gedoe in limburg.

maar die 11e september had ik 'm toevallig weer aan. terwijl mijn gezelschap een parkeerplaats zocht hoorden we van 't 2e vliegtuig. die eerste was dus geen ongelukkig-terechtgekomen crash zoals in de bijlmer, begrepen we toen. op de receptie werd een speech onderbroken en de tv aangezet. en daar vlogen de vliegtuigen het wtc in.

en niet veel later kregen we beelden te zien van dansende palestijnen en andere midden-oosten vrolijkheid. de reactie daar op van al die -merendeels hooggeschoolden, for what that's worth- om me heen vond ik vrijwel even eng als de beelden van die vliegtuigen. niet alleen de schuldigen waren schuldig, nee, hier werd meteen een groot deel van de wereldbevolking verketterd.

ik was me bewust van mijn outfit (op die ene schouder na -en 2 onderarmen- ontbrak slechts de haar- en gezichtsbedekking) en even voelde ik me opgelaten. maar dat sloeg snel om, eigenlijk was ik wel blij dat ik door een raar toeval een vertegenwoordiger leek -zij het een blonde- van al degenen die onterecht zouden gaan lijden onder die terroristendaad. want dat zag ik op dat moment ontstaan daar. de generaal -die in de 15 maanden dat ik hem kende al mijn vooroordelen over hem al had weten weg te nemen- gaf me in 't voorbijgaan een knipoog. maar ik had geen zin meer daar te blijven en nam zo sel mogelijk een trein terug naar amsterdam.

muziek uit die dagen herinner ik me niet. ik had geen kabel toen - tv-kabel bedoel ik- en heb uren en uren achter de mac gezeten, proberen alles te volgen via de streams van cnn die via xs4all-doorgifte nog redelijk te zien waren.

vind evenals martijn b en rizz dat je niet kunt zeggen dat de wereld toen haa onschuld heeft verloren. wel dat het er sindsdien alleen maar slechter op is geworden.

Eskimo’s zagen vandaag voor het eerst van hun leven wespen. Ze hadden er niet eens een woord voor. Dat ze steken wisten ze niet. Een fax met foto naar een onderzoeksinstituut wees uit dat het om de prikkende beestjes ging.
Ik stel me dat zo voor: een wolk vaalgeel met zwart gestreepte insecten tegen de witte sneeuw van de Poolcirkel. Nieuwe ervaring. Een wolk onbekende insecten…

En ikzelf zwelg in het verleden. Zoals altijd als ik de avond ervoor ‘ouderwets’ ben wezen stappen in de hoofdstad.
Een grote kluwen dansende lijven: vrouwen in jurkjes alsof ze zo uit de Vogue zijn gestapt, compleet met tasjes en hakjes. Jongens met armbandjes, petten, strakke pakken. Hip en hip wannabees.
Muziek waarin ik af een toe een paar regels verleden krijg toegediend: I’m waiting for my men klinkt vrijwel authentiek alvorens over te gaan in iets wat verdacht veel op lounge lijkt. Vrijwel ondansbaar, en iedereen danst. Zo goed als onherkenbaar, en het is een al herkenning om mij heen.

En ik dans… en ik lach… en ik drink nog wat. Alsof mijn leven er vanaf hangt.

Het is elf september. Sinds drie jaar een dag met een bittere bijsmaak. Ik denk verder terug. Toen een oude Levis en een shirt – strak, klein, wijd, met opdruk, maakte niet uit, als het maar zwart was – je vaste uitgaanskleding was. Toen de holen waarin ik danste op een avond een paar plaatsjes draaiden die ik niet kende. Toen we gewoon bier uit flesjes dronken, en nog een, en nog een… in plaats van rose-tjes en felgekleurde snoepdrankjes. En je danste, en je danste… En elf september was nog zo ver weg.

En ik dans… en ik glimlach wat om me heen. Als een Eskimo die insecten ziet. Het zijn insecten, dat is een ding wat zeker is, maar ik herken ze niet.

strange little world...

Zelfs de Partij voor de Dieren zegt ze niks.

dat was ik inderdaad, maar tijdens de subjectivistische inburgeringscursus heb ik het helemaal afgeleerd: het mocht niet van de meester en mijn medescholiertjes lachten me uit op het schoolplein.