kennen ouders de favoriete muziek van hun kids en omgekeerd ?

Zelf heb ik geen kinderen, dus daar kan ik niks over zeggen. Over mijzelf: eenmaal een paar jaar het huis uit ben ik wel weer teruggekeerd naar wat muziek die ik van thuis uit mee kreeg, dus volks- en wat kunstmuziek uit de Balkan en Anatolië. Heb ik zelf dan wat doorgetrokken naar het Midden-Oosten. Qua klassiek ken ik enkel Switched-On-Bach, en Bach door de Uri Caine danwel de Yngwie Malmsteen mangel. Voor het overige zit ik meer in 20ste eeuws gecomponeerd.

Ik ken nu wel al heel wat 'metalouders', ben benieuwd wat die kinderen gaan luisteren. De oudsten zijn redelijk behoudend met bijv. Linkin Park en Green Day, terwijl vader naar Slayer luisterde. Zoonlief had wel Megadeth geleend.

Ik ken een Amerikaanse met een dochter van 15 die ook naar Green Day enzo luistert waar moeders op Taake en Darkthrone zit te stuiteren. Ze delen wel My Dying Bride.

The horror! The horror! ;-)

Niks, maar lees dat rijtje bands nog eens door...?

Mijn vader en ik houden allebei van vroege jaren '80-synthpop. En van Beethoven.
Mijn moeder houdt van Guus Meeuwis.

de rest gaat wel

tom waits en doctor john lifde heb ik van mijn vader. jazz boeit me maar gematigd. met de muzeik van ma kan ik niks, behalve dan ramses shaffy

'techno' 'oh', tiesto'
'hiphop' 'oh, 50 cents'
'harde gitaren''ColdPlay?'

bijna goed

Mijn ouders hebben ook een iets betere smaak (Bowie, T-rex, Fleetwood Mac) dan dat en gelukkig waren ze zo slim om mijn Claw Boys Claw-plaat zwaar af te keuren. Mijn eerste concert bezocht ik met mijn vader. Queen in Leiden. Ik moest en zou het voorprogramma INXS zien, maar het was het derde concert en het ingelaste voorprogramma was Vengeance. Over The Horror, The Horror gesproken.

Andersom luistert hij naar mijn platen van Tom waits, Tool, The Coral, Joni Mitchel, Elbow en dEUS.

Toch blijft het soms een ouwe zak die de rockismen niet schuwt.

Ach, popmuziek, ouders en kinderen. De tijden dat popmuziek de generatiekloof veroorzaakte liggen natuurlijk al ver achter ons, behalve als het natuurlijk over arrebie gaat met die vuige clipjes. Ik zou het wel weten als opstandige puber.

De mooiste plaat in de collectie van mijn ouders vond ik als kind altijd de 6e symfonie van Beethoven. Mijn moeder is wel nieuwsgierig en houdt van dingen als Fleetwood Mac en kan ik toch ook In A Silent Way kado geven. Desondanks krijg ik wel eens zo'n vraag als "je moet toch eens dat hip-hop uitleggen want daar begrijp ik niks van."

Uiteindelijk vind ik het eigenlijk wel prima zo al maak ik me zorgen dat mijn dochters als tegenreactie een slechte smaak gaan krijgen. Ga ze dus zeker niet indoctrineren. Schrok wel toen de oudste laatst met Penderecki ging meezingen, ze zat me half te dissen maar deed het ondertussen wel erg zuiver.

S'Pa liet onlangs vallen dat ie Jack Johnson wel ok vind.. Ai.

Door mijn vader ben ik allergisch voor Patti Smith en Elvis Costello.

Wat is er zo verschrikkelijk aan goede muziek ontdekken via je ouders?

Als je je ouders niet leuk zijn (in mijn geval mijn vader dus) kan het best verschrikkelijk zijn goede muziek via ze te ontdekken.

Leuke anecdote tijdens mijn verhuizing.
Ik sloot meteen mijn stereo aan.
Mijn vader: "Eerst dingen doen die belangrijk zijn."
Ik: "Ik sluit mijn stereo toch aan!"

Kortom: we klagen beslist niet!

Met mijn vader gaat het beter. Die vond Supergrass leuk. Houdt enorm van Nick Cave. Kreeg ie wel van mij. Veel Zappa heeft ie. King Crimson. Maar ook Ry Cooder en Bonnie Raitt. Toch had ie het laatst - o, horror - over Acda en de Munnik. Maar dat zal wel door zijn verse vriendin komen. Mijn vader heeft een vriendin zonder muzieksmaak.

De muziek die ik draai snappen ze niet, de muziek die ik máák vinden ze verschrikkelijk (maar dat vinden er wel meer...)

Brrrrrrrrrr, heb je in mijn pa's platenkast zitten te kijken of zo?

pa: "Maar wat voor muziek speel je dan af in zo'n discotheek?"
- ondergetekende doet zijn best één en ander uit te leggen over electro, rock, punk en wat dies meer zei.
Pa kijkt een tijdje donker voor zich uit, lijkt het opeens gevonden te hebben en vraagt:
"Zeg, Boogie Woogie hè, hoor je daar nog wel eens wat van?"
- ondergetekende zit sprakeloos de rest van de autorit uit...

In hun platenkast staan Jim Reeves, Pat Boone en zo.
En gisteren wist mijn pa me te melden nadat ik hem vertelde dat ik 'Walk The Line' had gezien, dat ze "Sint Kwinten" in de kast hadden staan.

Ik heb eens een bandje gemaakt voor tijdens het autorijden. Weet eigenlijk niet of die zo vaak gedraaid is, maar ik vond het wel leuk om te maken. Nog eens doen.

mocht ik ooit vader worden dan wordt het kind natuurlijk al vanaf embryonaal stadium verwend met coltrane, sunn, biosphere en miles davis. kun je nooit te vroeg mee beginnen.

Zucht...

Heino! Is! Geen! Albino!

ik zeg het je Bas, het werkt niet! ik weet dat je niks met psychoanalyse hebt maar als er een gebied is waar het Oedipuscomplex welig tiert is het de muzieksmaak. :)

Aan de andere kant. Vanochtend zet ik bij het ontbijt de eerste Cardigans op.
Mijn jongste dochter (3): "oh, hou jij van meisjesmuziek pap?"

Verder luisteren mijn ouders eigenlijk alleen maar naar klassieke muziek. En vaders ook naar Frank Sinatra.

Mijn moeders interesse voor muziek is eigenlijk ontstaan uit mijn vaders enthousiasme, ze schijnt als puber niet zoveel met muziek gehad te hebben. Ja, ze heeft wel eens toegegeven dat ze fan was van de Bee Gees, maar daar houdt ze nu geen drie nummers op rij meer van vol. Wel heeft ze me een keer verbaasd door binnen te lopen in mijn kamer en te zeggen "Goh, wat een leuke muziek heb je opstaan! Wat is het?" Het was Marilyn Manson.

Af en toe probeer ik mijn ouders nog wel eens iets nieuws in de maag te splitsen, met wisselend succes. Mijn vader een cd van R.L. Burnside cadeau gedaan (blueszanger die ouder was dan hijzelf, moest toch lukken), maar dat vond ie toch ook niet veel. Laatst hem opgescheept met "Think Of Me" van Little Milton, een schijnbaar legendarische blueszanger waar ík in ieder geval nog nooit van gehoord had (en hij ook niet, tot mijn teleurstelling), die vond ie dan weer wel goed. Zo nog wat pogingen gedaan, Jeff Buckley ging er niet in, Macy Gray ook niet echt, Calexico konden ze wel waarderen. Maar ze luisteren toch liever naar Katie Melua, Norah Jones, Jewel of K.T. Tunstall tegenwoordig.

Mijn moeder is dan nog wel groot Skik-fan, en mijn vaders liefde voor blues en de hare voor Skik hebben elkaar dan ook heel mooi gevonden in Lohues & The Louisiana Blues Club. Ze zijn laatst zelfs naar een concert daarvan geweest, voor het eerst in jaren dat ze weer eens naar een live-optreden zijn gegaan!

WELLES!

Mijn ouders zijn de afgelopen jaren een beetje 'blijven hangen'. Vaders ontdekte vooral dingen via radio 3. Soms ook wel goeds. Different Class van Pulp kan 'ie niet meer horen vanwege te vaak gedraaid. Fountains of Wayne idem.
Tegenwoordig hebben mijn ouders een computer+internet+Limewire. Die zitten daar de hele avond samen te downloaden als een bezetene. Mijn moe is inmiddels fan van Arcade Fire("hee, al die liedjes hebben dezelfde naam!")en Morning Runner(ik kende het niet eens). Mijn vader draait alleen nog maar Magic Numbers, de laatste tijd(ook meteen hun eerste bezoek aan Tivoli gedaan).
Ik ben thuis netjes opgevoed met veel Engelse meuk als Small Faces en The Kinks etc. En Bowie, natuurlijk. Sinds 1995 heet dat in huize Santiago trouwens Britpop. Daar ga ik altijd van rillen.

Toen ik nog thuis woonde was het vrij moeilijk om mijn new wave / punk te draaien zonder afkeurende blikken te krijgen. Hij was toen into Dire Straits / Supertramp. Sja. Dat is het ultieme recept om punk te gaan draaien natuurlijk.

Spinvis vindt hij trouwens ook wel aardig. En ik weet dat het hier niet salonfähig is maar Spinvis is het beste wat Nederland te bieden heeft, geweldige musiek...

Tjee dat is me wat. Zitten jullie dan tegenover elkaar?
Je moeder en jij? ik stel me een verduisterde kamer voor.
Wat drinken julie dan ? Thee ? Vallen er lange stiltes ?

GodsKristusmeZiele, dat ik Mevrouw Ter Haar en haar Heerlijke Martijn zo dicht bij elkaar mag brengen, zo zie ja maar, het is allemaal niet voor niets geweest.

Dat je Moeder nog meer hekel tegen mij op kan brengen is minder vreemd dan het lijkt weet je. Die mensen hebben de Oorlog meegemaakt. En dan lul je wel anders. Dan weet je waar de vijand zit.
Met Verbazing en Verontrusting slaat zij mij gade.

Zij is een zeer lieve en wijze vrouw, dat weet ik nu al.

Praten jullie vaak in ironische hyperbolen over mij ? ik bedoel,
twee keer per week, of drie keer? Halen jullie dan ook interviews
aan? of is een half woord genoeg? Dat laatste zeker. Dat is namelijk echte, echte Moeder/Zoon liefde.

Liefde zonder Woorden.

en buiten is het opeens lente...

Op muziek zetten en 'Het voordeel van internet' noemen! ;-)

Dat ik niet kan zingen weet ik nou wel en maakt me verder ook geen reet uit. Maar het beeld
van die twee mensen laat me niet los. Moeder en zoon, in een kamer.(of op de camping of weet ik veel)
Ze kunnen mijn werk onmogelijk goed kunnen kennen. (soms tussen de wielerberichten in maar verder
is spinvis toch niet vaak op de radio) Evengoed hebben ze beide besloten er een echte en hartsgrondelijke
hekel aan te hebben. Ze bieden zelfs tegen elkaar op in walging. Het brengt ze samen.

Maar...hoe en waarom komt het dan ter sprake ? Regelmatig zelfs. Ik heb het met mijn moeder ook wel eens
over Joling & Gordon gehad geloof ik. Maar niet elke keer. Ik heb ook niet het gevoel dat we dan heel erg bonden.

Was ik maar een hermafrodiete japanner in een latex monnikspij en een dode kat op mijn hoofd.
Dan zou ik 6 uur lang de Beatles (reversed) door mijn whawha en tape-echo halen. Ik noemde mezelf dan
"OLP__)O99o" en alle Subs zouden van me houden. Maar ja.

o...de koffie pruttelt

..later.

Als je maar niet zingt! ;)

Nee, achter de MSN. Sinds mijn ouders weten hoe MSN werkt is het weer net of ik thuis woon. Zodra ik de computer aanzet: "Hoe was het op je werk?"

Wat drinken julie dan ? Thee ?

Ik wel. Mijn moeder is meer een koffiedrinker.

Vallen er lange stiltes ?

Ja. Van mijn kant omdat ik tegelijk mijn hetze tegen Spinvis aan het voeren ben op diverse internetfora, van mijn moeders kant omdat ze niet zo snel typt.

Die mensen hebben de Oorlog meegemaakt.

Zo oud is ze nou ook weer niet.

Praten jullie vaak in ironische hyperbolen over mij ?

Niet echt. Het ironische hyperboolverkeer is ook in een richting. Mijn moeder doet daar niet aan.

en buiten is het opeens lente...

En het werd tijd ook.

godweetwatvoor gratuite holle taal er nog meer uit
de voegen wordt geschraapt om het maar zo minzaam mogelijk te kunnen honen.

En dan nog door een zuur internetrecensentje dat alleen maar naar lompe teringherrie luistert en een fanatieke Marianne Frederiksson leester/Marco Borsato-luisteraar ook.
De wereld is een slechte plek.

Ik noemde mezelf dan
"OLP__)O99o" en alle Subs zouden van me houden.

Dat is een waanidee. De Subs houden van niemand, ze kunnen slechts voorbestaan door een zich steeds verder uitbreidende vortex van negativiteit die alle lust tot creativiteit opzuigt te creeëren. Gisteren Jack Johnson, vandaag Spinvis, morgen The Knife?
Evengoed hebben ze beide besloten er een echte en hartsgrondelijke
hekel aan te hebben. Ze bieden zelfs tegen elkaar op in walging. Het brengt ze samen.

Ons gezin verenigt het beste van het gezin Goebbels en de familie uit de Texas Chainsaw Massacre.

Stroopwafel? Lekker.

En zo is het maar net.

Martijn, je oorspronkelijke bericht over jou en je moeder (waar ik op reageerde)
was wel degelijk gemeend. Je vlucht nu maar in overdrijving, maar de humor is
wankel en hol en een beetje ongemakkelijk. Ik ken jullie al zo lang, de Martijn ter Haars.
Ik weet ook wel dat het niet verstandig is om heel de tijd te reageren op deze draad,
dat ik erboven moet staan, mezelf niet moet laten kennen.
Dat de honden toch wel blaffen En dat de caravaan toch wel verder trekt.
Maar ik had eigenlijk gewoon willen reageren op de echte draad. Dat over muziek
van ouders en kinderen enzo. Dat speelt hier thuis natuurlijk ook.

Er zijn eigenlijk niet veel muziekfora waar je een beetje fijn kunt kouten.
De 3v12 is gekaapt door een soort geenstijlers die alle heaumeaus deaud willen, en
dan heb je nog Fokforum maar dat is allemaal in een soort heel korte sms stijl.
En meer weet ik er niet. Behalve hier dan. Maar dan is het eerste wat je leest dat
Martijn Met Haar en zijn Moeder heel dag op je zitten te kankeren . Ook niet tof.
Afijn, vandaar mijn geschrijf vandaag. Zal niet meer gebeuren...

Hier in Vreeswijk is net een nieuwe ijssalon geopend. RedBull-ijs, wel eens op ? vies man.

Dat is de beste soort.

Ik ken jullie al zo lang, de Martijn ter Haars.

"Alas, poor Martijn ter Haar! I knew him, Horatio: a fellow
of infinite jest, of most excellent fancy."

Dat over muziek van ouders en kinderen enzo. Dat speelt hier thuis natuurlijk ook.

We zijn benieuwd...

Maar dan is het eerste wat je leest dat
Martijn Met Haar en zijn Moeder heel dag op je zitten te kankeren.

Zo belangrijk is Spinvis nou ook weer niet in ons leven. Er moet ook gestofzuigd en afgewassen worden. Dat (x-post) doe ik momenteel het liefste op The Cult Is Alive, een plaat vol gekanker en gescheld met een bijzonder hoge meeblèrfactor.

Hier in Vreeswijk is net een nieuwe ijssalon geopend. RedBull-ijs, wel eens op ?

Sluiten maar weer die tent, dat wordt nooit wat. Red Bull-ijs - vind je het gek dat het van ellende weer gaat regenen?

Overigens ook een band waar mijn moeder een hekel aan heeft, Darkthrone.

Toe maar dan. Zeg ik erbij dat pa Diekhoes (56) je debuut hier onlangs uit de kast heeft geplukt. Heb hem er nog niet over gehoord.

Lang leve de Subs dus. Ik neem de kleine persoonlijke vetes hier maar voor lief. Gelukkig maak ik geen muziek en zegt niemand iets onaardigs over mij. Ik was al verdrietig toen er kritiek was op mijn vorige cirkel-cd...

Maar ik had eigenlijk gewoon willen reageren op de echte draad. Dat over muziek van ouders en kinderen enzo. Dat speelt hier thuis natuurlijk ook.
Ik ben ook benieuwd!

Daarnaast, al in een eerdere draad vermeldt, krijgt zoonlief belangstelling voor mijn muziekverzameling door Fifa 2006.
Mijn dochter vraagt weleens wat op te snorren, maar ik trek de Ali B's, Alizees en de Kelly Clarksons niet echt...

Een persoonlijke vete is het niet. Ik heb voor mezelf allang geleden vastgesteld dat er geen enkele correlatie is tussen persoonlijkheid en muzikaal talent. Ik vergeet ook makkelijk dat de muziek op platen door mensen (in de zin van karakters met een geschiedenis en een privéleven) is gemaakt. Daar word ik dan weer aan herinnerd als ik boze mails krijg na het schrijven van een slechte recensie van een Nederlandse band (of opmerkingen over zo'n artiest op een forum ;)

Ik wist niet dat Spinvis hier ook zijn gedachten wereldkundig maakte. Maar voor elke Martijn ter Haar is er wel een flap te vinden, eigenlijk is het bestaan van echte 'haters' een indicatie dat de muziek die Spinvis maakt in ieder geval baanbrekend is.

Toch jammer dat ik 'muziek' verkeerd spelde...

Ik heb van Spinvis trouwens wel Nieuwegein aan zee, wat ik een prima album vind. Maar de rest kan ik weinig mee, dat mist die (knipt met de vinger) ik weet niet hoe ik dat moet noemen. Het is zeker niet slecht, het is gewoon niet JW. Maar de dingen die ik leuk vind, kom ik vooral tegen in de ogen van de mensen op mijn onbewoonde eiland...

Dank voor de tip, ik zal het tegen mijn vader zeggen. Ik denk dat daar ook een beetje de crux zit, dat hij altijd maar weer dezelfde cd's draait. In het begin had ik namelijk geen enkele moeite met Astor Piazolla, maar na een tango of twintig heb ik het meestal wel gehad. En als je dan de keer daarna weer dezelfde tango's te horen krijgt dan weet je het op den duur wel.

Waarop mijn moeder zei:"Wacht maar, over twintig jaar zit jij in een theater met je dochter naar Franz Ferdinand te kijken en dan lacht zij jou nog veel harder uit."

Ja, dit is eigenlijk ook wel mijn situatie..

Mijn stiefvader nam een stapel met salsa- en discoplaten mee toen hij bij ons in kwam wonen. Ik herinner me trouwens hoe ik als gastje van 5 uit mijn dak ging op 'Eye Of The Tiger' van Survivor en '21st Century Schizoid Man' van King Crimson (de hoezen van respectivelijke albums waren al kickass). Dat en toen Marco de 2-1 scoorde tegen de Duitsers waren de enige momenten waarop ik mij echt verbonden voelde met die man.

Mijn pa is wel bezorgd en vraagt wel eens of ik niet teveel vervreemd raak door mijn muziek.
Maar dat is meer onbegrip en omdat hij er niets mee kan. Ik probeer hem al tijden aan de drumcomputer te krijgen, maar zonder resultaat. Hij is verpest doordat hij de begindagen van de electronica heeft meegemaakt met John Cage en Stockhausen etc. en denkt dat alles nu nog steeds zo klinkt.

Omgekeerd? Ja.

Mijn moeder is een type dat naar de kringloopwinkel gaat uit principe en luisterd logischerwijs naar wereldmuziek. Klezmer, Fado, Gipsy etc. Ik kan dit zelf ook nog wel waarderen, behalve als ze emo willen gaan doen door de ooooohhhhhhh en aaaahhhhhhh zo lang mogelijk uit te rekken.
Mijn pa is van de jazz. Ieder weekend draaide hij jazz in de woonkamer. Mingus, Coltrane, Charlie Parker.. Hij heeft ze vroeger ook allemaal live gezien. Vroeger vond ik dit verschrikkelijk, maar blijkbaar als je iets maar lang genoeg hoort komt het vanzelf. Ik denk dat die indoctrinatie wel werkt, zolang je het goed doet. Dus niet dwingen dat ze het leuk gaan vinden en vooral doen alsof het je niet interesseert, maar wel gewoon veel opzetten zodat de gewenning zijn werk doet. Na verloop van tijd krijgen ze vanzelf nostalgische gevoelens en worden jeugdherinneringen aan de muziek gekoppeld.

Ze kunnen mijn werk onmogelijk goed kunnen kennen.
Dat vind ik nou zo een lariekoek opmerking, moet je nou elke cd 10 keer hebben geluisterd om een oordeel te mogen geven over muziek? Elke keer als ik de luisterpaal op de achtergrond heb draaien en ik wordt in ene groen en mijn diner begint tegen mijn huig aan te kietelen dan blijkt dat het resultaat te zijn van een Excelsior plaat. Er zwemt ook wel eens wat Spinvis tussen, voor mij genoeg om een oer-subjectivisten oordeel te vellen "dit is kut muziek".

Het is behelpen hier, Sjoerd. De server is ook nog eens heel vaak down. Wat als jij nou eens een flitsende nieuwe voor ons bouwt?

Elke keer als ik de luisterpaal op de achtergrond heb draaien en ik wordt in ene groen en mijn diner begint tegen mijn huig aan te kietelen dan blijkt dat het resultaat te zijn van een Excelsior plaat.

Sinds zZz en Lefties' Soul Connection (en in mindere mate Gem, maar dat is vooral een goede liveband) heb ik mijn mening over Excelsior bij moeten stellen.

Martijn, you're my older brother, and I love you. But don't ever take sides with anyone against the Family again. Ever.

:-p

Ouders die Kraftwerk in de kast hadden staan? Die heb ik gekend: de ouders van mijn schoolmaatje uit de laatste klas van wat toen nog de lagere school heette. Bij hen kreeg ik eind jaren zeventig voor het eerst het openingsnummer te horen van Radioactivity, het moment waarop het kraken van de plaat wordt overstemd door het scheuren van de wand in een kernreactor. Ik was meteen verkocht en platen uit dezelfde kast volgden: Autobahn, King Crimson, For Your Pleasure en Fripp & Eno. Verder waren die ouders ervan overtuigd de reïncarnatie te zijn van een beroemde Franse dichter en een Franse revolutionair. Het gezin stond daarnaast onder een streng macrobiotisch dieet. Dat schoolmaatje ging een stap verder door principieel enkel vruchten en zaden te eten. Onnavolgbaar superintelligent als hij was vermengde hij in zijn vrije tijd wiskunde met filosofie en bombardeerde hij me wekelijks tot vervelens toe met onbegrijpelijke formules en wijze stellingen die hij opschreef op een groot bord in zijn kamer. ‘Willekeur is alles’ is het enige dat ik me nog kan herinneren. Een van zijn zussen kweekte ratten in haar slaapkamer. Kraftwerk in de kast van je ouders is dus niet automatisch goed voor je geestelijke gezondheid.

Wat mijn eigen ouders betreft - mijn vader speelt nog steeds bijna elke zondag op het orgel in de kerk, dus van hem heb ik de voorkeur meegekregen voor toetsinstrumenten. Naast het verzameld werk van Feike Asma en Klaus Wunderlich stonden thuis ook platen van Willy Schobben, The Edwin Hawkins Singers, een beetje klassiek, een verzamelaar met filmmuziek (Bridge Over The River Kwai, Doctor Zhivago, Gone With The Wind en Lawrence Of Arabia) en een lp met alle liedjes uit The Sound Of Music. Het enige album met popdeuntjes was lange tijd James Last Goes Pop met bewerkingen van I Got You Babe en Yesterday. Noem overigens niet de naam van The Beatles in het bijzijn van mijn vader want dat vindt hij nog steeds lelijke schreeuwmuziek. Hij heeft wel een zwak voor zangeressen als Barbra Streisand en Randy Crawford en sinds hij fanatiek met film bezig is kan hij redelijk meegaan met Staalplaatachtig werk zolang ik het maar classificeer als ‘geschikt als filmmuziek’. Mijn moeder heeft niet veel met muziek, maar luistert wel graag naar Beethoven en Mozart. Er was slechts 1 bewust muzikaal educatief moment toen ik een jaar of tien was en mijn ouders me Die Moldau en de Bolero lieten horen en vroegen wat ik daarvan vond. Die stukken maakten indruk, maar van nog meer invloed op mijn muzikale ontwikkeling was de Sound On Sound-knop op Sony bandrecorder van mijn vader.