De cover van OOR

geen hete geil-uit-de-ogen-kijkende donderharige dancechick met wie maar drie verlopen boeretrienen (of is het boerentrienen) in nachtkleding. je moet het ze nageven: Oor kiest een heel andere insteek.

daarbij is het best grappig om binnenin de modelen te vervangen door poppen. wel jammer: door er een serieuze draai aan te geven win je natuurlijk nooit van BG.

Op naar de winkel om die 8 nog ontbrekende platen te kopen! ;-)

Van het type dat ze op de Albert Cuyp verkopen als "sexy". Die middelste is gewoon eng. Net als Sophie Ellis-Bextor trouwens.

dit is mijn lijst. net gemaakt. Matig platenjaar zeggen we dan.. ik bedoel nummer 1 tot en met 3 dat zijn werkelijk goeie platen, Wilco wil ik met een beetje goeie wil daar ook nog wel bij rekenen. Maar de rest niet meer dan aardig. Maar bijvoorbeeld die Boards Of Canada die is echt niet goed, leuk als achtergrondmuziek en zo.. maar er was gewoon niet veel beters dit jaar..

QOTSA: single vind ik leuk, weet niet of ik daar een heel album van kan aanhoren, kan niet erg goed tegen stem van die zanger. Ik dacht eigenlijk dat die plaat trouwens verneukt werd door irritante radiosamples. hehe. nou ja dat is natuurlijk ook totaal onbelangrijk.

Spinvis: JA! had 1 moeten staan. werkelijke originaliteit en talent, en een beetje chauvinisme mag ook wel.
Streets: lading mp3's van gehoord. Wel leuk en ook origineel gewoon niet echt mijn ding, maar in elk geval weer een originele knutselplaat hoog in de eindlijst, dat mag ik wel.
Bright Eyes: geen bal an.
Sal. Burke: is het niet Solomon? nou ja wrede plaat.
Coldplay: teleurstellend, meer van hetzelfde, niet werkelijk slecht maar ook niet zo goed.
Audioslave: naaaaah. veel te kort uit om over te oordelen ook. tenzij iedereen hem al maanden in huis had natuurlijk (al die journalisten..)
Wilco: mooie plaat.
Coral: bij vlagen goed, meestal irritant.
Missy Elliot: ik moet niks van hip-hop hebben behalve dan Talib Kweli en Blackalicious. die vuilbekkerij van Missy moet deze jongen niet. :D

3 platen heb ik ook in mijn lijstje.. das een aardige score.

Wat mij betreft was 2002 een muzikaal topjaar.

QOTSA: single vind ik leuk, weet niet of ik daar een heel album van kan aanhoren, kan niet erg goed tegen stem van die zanger.

QotSA heeft 3 zangers: Josh Homme (van No One Knows), Nick Olivieri (die zowel schreeuwt als gewoon zingt) en Mark Lanegan. Je kan ook Kyuss nog checken, daar speelt Homme alleen gitaar. John Garcia zingt daar, dat is een hele goede zanger, maar er zitten ook veel instrumentale stukken tussen. Of check Masters Of Reality van QotSA producer Chris Goss. Lijkt er muzikaal vrij veel op, maar dan met meer blues invloeden. Of ga helemaal terug naar de bron en koop The Best Of Cream.

Klopt, maar ik mocht om copyright-redenen de lijst niet letterlijk ovetypen. ;-)

Dat valt me nu ook op ja. De platen uit de top 10 zijn met een grote eensgezindheid benoemd. Het is ook wel een beetje wat je krijgt als je veel mensen van kranten laat meestemmen, die worden (terecht) geacht een brede en niet al te afwijkende smaak te hebben.

De enige platen die genoemd worden die ik leuk vind zijn The Libertines, Ikara Colt en Safe Home (en vast 1 of 2 dingen die ik over het hoofd heb gezien). Bright Eyes is best aardig, maar ook behoorlijk overgewaardeerd. Van The Coral weet ik nog niet of ik 'm "wel aardig" vind of gewoon niks.

Dat is het? Ben een beetje teleurgesteld, d'r zijn toch wel veel leukere platen uitgekomen dit jaar?

En Audioslave ?! Da's toch met die vreselijke vuurwerk-clip?? mijn hemel..

Ik bedoel maar...

maar martijn, wat is dat nu voor een onzin? leg eens uit.

laat je niet afschrikken, daar ben ik ook bijna de mist mee in gegaan. clip = bad : audioslave = good

Ojee... ik was al bang dat dit als een statement over zou komen, het was niet zo bedoeld.

Maar goed, wat ik bedoelde is dat je als popjournalist bij een krant vaak de enige bent die over pop schrijft, soms met nog één iemand anders erbij. Je kunt het dan niet echt maken om complete genres niets te vinden, of om bepaalde bands die iedereen goed vindt volkomen kut te vinden. Dan gaan de lezers zich er teveel aan ergeren en voor een krant lijkt me dat niet de bedoeling.

Een jaarlijst is volgens mij een eerlijke weergave van de platen die je oprecht goed vond in het afgelopen jaar - al zit er natuurlijk ook wat showing off bij, ik wil hier best toegeven dat Casa van Morelenbaum/Sakamoto in mijn jaarlijstje vooral heel erg interessant staat. Wat niet wegneemt dat het ook écht een fraaie bossanova-plaat is.
Wat bewijst de nummer-1 positie van (at random) Meme Tunes van Benge in het lijstje van VPRO-medewerker Oscar Smit? Dat hij een beter mens is omdat hij niet zoals (at random) Kink FM's Frank Helmink Steal This Album van System of a Down aan kop heeft gezet?
Is Roger Teeling eigenlijk een snob omdat hij Keuhkot, Necro Schizma en Personal Journals (u zegt?) in zijn lijstje heeft staan, of mogen we gevoeglijk aannemen dat in de muziekkamer van Huize Teeling deze schijven werkelijk tot maximale opwinding hebben geleidt?

Martijn doet het voorkomen alsof je met een (relatieve) mainstreamsmaak eigenlijk Gekke Henkie bent. Wat een arrogantie. En waar is het bewijs dat de Gijsberten, Menno's, Hansen en Peters níet van de door Think Small aangeprezen combo's houden? Nou?

ik wou dat ik met een gerust geweten kon reageren op al 't bovenstaande, maar aangezien ik liefhebber ben van wat op deze site in 't algemeen voor kutmuziek wordt versleten, zou 't teveel lijken alsof ik mezelf probeer te verantwoorden.

dus... ahum.

er worden wel zinnige dingen geopperd, vind ik.

CHILL
brownr

Verder krijg ik erg het gevoel dat dat je graag wilt lezen dat ik mensen met een mainstreamsmaak verachschuw. Dat ik personen meer waardeer als ze onbekende platen in hun lijstje zetten. Dat is natuurlijk onzin, zoals iedere veroordeling van personen op grond van smaak onzin is. Ik zal dat ook nergens verkondigen en heb dat in deze discussie ook helemaal niet willen doen (en volgens mij ook niet gedaan). Maar speciaal voor Guuz wil ik wel een keertje net doen alsof (als iedereen belooft door te lezen tot en met de knipoog aan het eind):

"Alle journalisten die QOTSA in hun lijstje hebben staan dienen stante pede te worden ontslagen. Die plaat is uitgebracht op een FUCKING MAJORLABEL!! De plaat is dus rampzalig slecht en zij die het tegendeel beweren laten zich voor het karretje van multinational Warner spannen en zijn dus HARTSTIKKE FOUT! Guuz Hoogaerts moet helemaal snel ontslagen worden want hij vind Justin Timberlake goed en die speelde in een SUPER-FOUTE boyband. Mijn OOR-abonnement heb ik net ook opgezegd, want die hebben een interview met Kane en die maken achterlijke commerciele kutmuziek. Lees toch verdomme Think Small, alles wat daarop staat is gewoon ontiegelijk goed."

;-)

juist martijn. als je kort door de bocht gaat krijg je snellere reacties. overigens lieer ik eenheidsworsterige lijstjes niet aan de werkplek van de betreffende persoon.

CHILL
brownr

Overigens kun je ook de andere kant op redeneren wat dat betreft: omdat de meeste instuurders altijd van de oor- en VPRO-burelen komen, en elkaar dus allemaal kennen, en elkaar dus allemaal beinvloeden, krijg je die eenheidsworst. Juist de krantenjongens zouden daarnaast af moeten steken met eigenzinnige lijstjes.
Maar goed.

"overigens staat Coldplay prominent in mijn eindlijstje."

waarom is heathen chemistry nog niet genoemd door iemand? -BWAHAHA!

CHILL
brownr

Wie zegt dat They-Who-Cannot-Be-Named dat niet gedaan hebben? Wellicht vonden ze - net als ik - Teeth of Lions wel een vermoeiende aangelegenheid. Ik begrijp dat je Oor's zwartemuziekbespreker Paul Manak kunt veroordelen over het feit dat hij Tom Jones in zijn jaarlijst heeft staan, omdat Mr Jones objectief gezien een afgrijselijke baggerplaat is. Echt.
Wat ik niet snap is dat je op basis van een jaarlijst kunt concluderen dat iemand alléén van "mainstream"-muziek houdt, niet van klein&onbekend houdt (hoe groot is Bright Eyes nou helemaal?) en, zoals Lava schrijft, enkel elkaar in de gaten houdt en elkaar beïnvloedt, wat resulteert in jaarlijsten die enigszins op elkaar lijken.
Quote van Martijn: "Je kunt het dan niet echt maken om complete genres niets te vinden, of om bepaalde bands die iedereen goed vindt volkomen kut te vinden". Wat is dit voor een voetbalkantinemening? Waar is het bewijs? En nogmaals: waarom mogen in de pophoernalistiek werkzame mensen de platen van Qotsa of Coldplay niet gezamenlijk goed vinden?
Worden hier kongsi's en onderhandse betalingen vermoedt?

(Frietje op de schouder? Een complete snackbar! Heerlijk om me zo op te winden over zoiets futiels als een fokking jaarlijst)

CHILL
brownr

Bas: ik voel me niet aangesproken, maar wel genoodzaakt om te reageren (oké, ik heb vakantie en niks beters te doen). Ik denk dat Qotsa, Coldplay en Spinvis objectief gezien goeie platen zijn - waarmee niet is gezegd dat íedereen ze ook zo geweldig vind. Maar wel heel veel regelmatige bezoekers van de gespecialiseerde platenzaak (Get Records, Music Machine, Velvet, enz.). Volgens mij is Coldplay hét ideale kannooitfout-verjaars/sint/kerst-cadeau.

ha, maar dan komen we bij de kern. als het objectief goede platen zijn, moet dan niet iedereen ze goed vinden? geldt het dan niet als toetsbare waarheid? ik weet dat heel veel mensen spinvis goed vinden, ik ben er alleen nog niet achter waarom. dat zou ik graag willen weten. maar om het direct een objectief goede plaat te noemen? waren we het er niet allang over eens dat zoiets niet bestaat? maar goed, opvallend vind ik de massale omarming van qotsa, spinvis en streets wel. intrigerend ook. wie heeft het antwoord?

nee, die uitleg is me te simpel. waarom schieten sommige platen er bovenuit?

De vraag van Bas is zeker intrigerend. Een poging tot verklaring: Qotsa, Spinvis en Streets zijn, Roger stipte dat ook al aan, iets nieuws. Relatief gezien, want de muziek van dit trio komt duidelijk hoorbaar uit een traditie - rock, knutselpop a la Beck, hiphop.
Spinvis is heel muzikaal redelijk herkenbaar (Beck, beetje hiphopperig ook) en tekstueel erg Nederlands, zonder het tulpen&kaasmeisjes-gevoel. S'vis appeleert aan dezelfde huis-tuin&keuken-gevoelens als Frans Bauer maar dan creatiever, minder platgebaand verwoord.
Voor The Streets geldt eigenlijk hetzelfde: klinkt nieuw, fris, jong, maar biedt voldoende aanknopingspunten voor een hokje. Dansbaar maar niet dwingend.
Qotsa: rock&roll will never die, de band heeft heel veel voorwerk verricht (twee platen, die van Kyuss niet meegerekend, veel gespeeld), en met de line-up waarmee Songs for the Deaf is gemaakt, was de kans dat het géén succes zou worden wel erg klein gemaakt. Tel daar bij op dat rock&roll weer in een opwaartse populariteitscurve zit, en een (mogelijke) verklaring is daar.
Voor allemaal geldt wel dat de stem van de zanger moet aanspreken (voeg daar Coldplay en Conor Oberst van Bright Eyes ook maar bij). Spinvis trek ik niet vanwege Eriks timbre. Mike van The Streets juist vanwege zijn cockney-accent weer wel. En daar zit 'm volgens mij de kneep waarom het objectief gezien wel goeie plate zijn, maar waarom niet iedereen ze 'pakt'.

Waar ik problemen mee had was dat Guuz mij allelei dingen in de mond had gelegd die ik niet gezegd heb: dat ik de genoemde bands (te) mainstream vind (dit is ook objectief gezien onzin). Dat ik vind dat popjournalisten niet van Coldplay of QOTSA zouden kunnen/mogen houden. En dat ze alleen maar van van mainstream muziek zouden houden. En vooral dat Think Small er zomaar bij wordt gehaald.

In Uncut, een Brits muziekmaandblad dat zich enigszins met Aloha laat vergelijken, stond een tijd lang een rubriek van The Reaper, waarin Sacred Cows als Kraftwerk, The Beatles en Joy Division werden geslacht. Aanvankelijk op grond van objectieve normen, later kwam er een hoop subjectiviteit bij (Macy Gray is lelijk, dus slecht) waarmee de schrijver(s) zich diskwalificeerde(n). Spinvis, Streets en Qotsa zijn, vinnik, moeilijk op objectieve gronden (slecht gespeeld, onbedoeld vals gezongen, onbeholpen gecomponeerd, waardeloos geproduceerd, makkelijk gekopieerd) te slachten, wel op iets subjectiefs als gevoel en smaak - wat prima is, wat vooral moet blijven, wat muziek zo interessant en als gespreksonderwerp zo geweldig maakt.

Moraal: het is een dunne lijn tussen goed en slecht, het is maar net hoe goed je evenwichtsgevoel is, en hoe bang je bent te vallen.

Koninginnen van het Stenen Tijdperk vind ik op zich wel een logische keuze als je weet dat er toch altijd een rock album op 1 komt. Hij kakt een beetje in maar zo tot de helft is het m-m-m-achine rock ahoy!

De enige plaat van deze lijst die ik echt in bezit heb is het Verplichte Dans Plaatje van het jaar. The Streets.

Spinvis is een nationaal knuffeldier en ik begrijp de charme ook wel met die stonede hotseknotse teksten.

Missys slechtste plaat ook meer uit een soort automatisme er op gekomen.

Coldplay vind ik ook wel logisch na al die huilverhalen hoe goooooooeeed die nieuwe plaat is.

De rest zegt me eerlijk is eerlijk geen ene kut.

En dan moet je natuurlijk nog aflsuiten met een lang betoog dat het belachelijk is dat A, B, X en Ome Piet's dubbele mix cd er niet in staan maar ach waarom je daar druk over maken. :)

nu we het daar toch over hebben: waarom heeft niemand savoy grand's burn the furniture erin staan? de ultieme huilplaat van de laatste jaren heeft veuls te weinig aandacht gekregen. je houdt het er gegarandeerd niet droog bij.

Voor wie erg van lijstjes houdt: bij de bibliotheek van Oss zit iemand met tijd te veel en die heeft alle lijstjes ingetypt. Handig als je Roger, Guuz of Job ooit wilt aanvallen op voorkeuren uit het verleden. ;-)

[he, nu heeft Patrick die link net ook al gevonden]

Wanneer zou er een keer een wereldmuziekplaat op 1 komen?

misschien Manu Chao als hij een keer zijn best doet.. Niet dat dat natuurlijk echte hardcore wereldmuziek is.

Ik ben bang van wel.

Oh ja dit jaar heb ik geen top tien gehaald. Dit komt omdat twee van mijn favoriete platen van dit jaar vorig jaar zijn uitgebracht en ik ze dit jaar pas gekocht heb. En die mag je dus niet in je jaarlijstje zetten.