Stemmen Tegen De Borst

Bob Dylan vind ik juist geweldig, vooral op recenter werk.

Ik houd van zangers die erg over-the-top emotioneel zijn en daar kan ik dan ook meer van hebben. Dus Nick Cave en Jack White mogen van mij behoorlijk krom hun demonen van zich af zingen, maar als een Pavement-achtig bandje zo quasi-ongeïnteresserd van die semi-intellectuele teksten ter berde brengt of NoFX-achtige poppunkers flauwe meligheid dan kan het maar beter flink zuiver zijn.

Nick Cave kan bij mij ook een potje breken evenals de zanger van Interpol. Over-the-top emotioneel graag maar het moet niet nep en gemaakt klinken zoals bijvoorbeeld die knakker van The Mission.

Er zijn ook heerlijke valszingers zoals Neil Young, Bernard Sumner, Fred Cole, Shaun Ryder, Patti Smith en vele vele anderen.

Maar ik zal er niet de radio voor uit zetten. Als The Cranberries voorbij komen vlieg ik wel naar de volumeknop, dat trek ik niet.

Er zijn ook erg goede zangers/zangeressen die in zwakke bands zitten. Ik vind Julianne Reagan van All About Eve (bestaan ze nog?) een mooie stem hebben, maar de muziek vind ik niks.

Overigens heb ik (zoals een ieder die weet wat ik leuk vind ongetwijfeld al heeft begrepen) niets tegen valse zang. Al vind ik dat over het algemeen minder erg als het het gevolg is van enthousiasme dan van ontdettende dramatiek.

Je kent hem waarschijnlijk wel van 'Love Is All'.

Wat voor plaat moet het dan worden met Rubin? Een American V opnemen met Dio als Johnny er niet meer is?

Nou nee. Ronnie is DE hardrock zanger, maar ook een erg vervelend mannetje met een enorm ego die niet weet wat goed voor hem is en getalenteerde bandleden snel wegjaagt om ze te vervangen door middelmatige ja-knikkers.

Ronnie lijkt Axl Rose wel als ik dit alles zo eens doorlees.

Trockener Kecks is ook nog een mooi voorbeeld. Ik kan maar niet wennen aan die stem, dus laat de muziek ook maar zitten.

Tsja zo kan ik maar geen genoeg krijgen van Mark E. Smith. Er zijn echter maar weinig mensen die ik een plezier doe als ik The Fall op zet. Maar ik geef het niet op.

Bij Damer vind ik het nog wel ok, daar valt het me ook niet enorm op, maar bij sommige bands kan het ergerlijk werken (Krezip...). Maar goed dat ik zelf niet in een bandje zing dus. :-)
Vreemd genoeg vind ik andere accenten (Duits, Frans, Spaans) nooit een probleem en soms juist wat extra's hebben.

Verder inderdaad de gebruikelijke namen: Dylan, Pipo van Motorpsycho en Springsteen. Neil Young hangt ervan af, soms krijg ik daar de kriebels van en heel soms zoals op Tonight's the Night werkt.

En ja dat soort over-zingen zoals gebezigd door Mariah, Alanis, Whitney krijg ik ook uitslag van. Whoooooo-oeooeoeeeeee-bbbbaaaaayyyeeeeeeeebeeeeeeyyyy. Rot op.

Zoals Tenacious D. al zong: Dio, time to go. No more rocking for you.

john tardy kon wel grunten, maar niet goed genoeg, want hij heeft alles in de studio vol effecten laten stouwen. nick holmes ten tijde van de eerste twee paradise lost albums moet wel de beste grunt aller tijden zijn.

ik kan alledrie de zangers van motorpsycho goed aanhoren. rush ook trouwens. bob dylan daarentegen had nooit stembanden mogen krijgen.

Engelse accenten? Super! Amerikaanse accenten, althans die uit de zuidelijke staten, vind ik minder. Nou hou ik toch niet van country en rootsrock, dus dat scheelt.
Nederlandse accenten (Engels gezongen) zijn dodelijk, en de belangrijkste reden waarom ik vrijwel geen Nederlandse band kan hebben. Krezip is een goed voorbeeld; die labiodentale [w] is wel het eerste wat ze eruit meppen als je Engels gaat studeren (de verwarring tussen de klinkers in foot - boot de tweede). Je mag verwachten dat daar ook een cursusje voor is op die rockacademie.

Ik vind het vooral een probleem als de band haar eigen teksten nogal serieus lijkt te nemen. Dan zou ik zeggen: ga zingen in een taal die je gewoon goed beheerst. Met hierbij gelijk de opmerking dat mijn Engels over het algemeen nog een stuk beroerder is - maar naar interviewtapes hoeft gelukkig nooit iemand anders te luisteren. :-)
Als de band het allemaal niet zo serieus lijkt (voor mij nogal eens een pre) vind ik het wel wat charmants hebben.

vroeger probeerde guuz mij aan de kecks te krijgen, en het lukte maar niet. die stem van rick, ik kon het niet.
maar op een dag hoorde ik "dood van een held" en plots was ik verkocht. vervolgens werden we zelfs lid van de fanclub. het kan verkeren.

Nieuw kooltje op het vuur: hoe denken Forumbezoekers over zangers wiens stem heel erg lijkt op die van een andere, bekendere artiest? Neem Donnie, een Amerikaanse soulzanger wiens vocal chords gedrenkt lijken in het speeksel van Donnie Hathaway en Stevie Wonder (dat kan slechter, denk ik dan), de hier al eerder aangehaalde Jasper Steverdinges en die sirene van Muse, die vocale familie zijn van Jeff Buckley, de Tori Amos-Kate Bush-discussie, Neil Young-J.Mascis...
Kent iemand voorbeelden van zangers/zangeressen wiens stem heel erg overeenkomt met die van iemand anders, maar totaal andere muziek maken, bijvoorbeeld iemand met het timbre van pakweg John Lennon die extreme deathmetal zingt (thát I wanna hear!)?

heb ik ook trouwens. hoewel het niet zijn stem was die me opnieuw begon tegen te staan maar de het repertoire zelf. op een gegeven moment [zo ongeveer nadat die plaat met die laag overvliegende zwaan was uitgebracht] had ik die literaire miniatuurtjes en het "leoooooo!" wel gehoord, en theo's baret en toten hosen t-shirt over de gestreepte blouse wel gezien.

zangers wiens stem heel erg lijkt op die van een andere, bekendere artiest

op zich heb ik daar geen moeite mee, tenzij de muziek ook verdacht veel lijkt op die van degene op wiens stem de zanger[es] lijkt, zie bijvoorbeeld the twat in the hat. met donnie ben ik niet bekend. de jeff buckley-soundalikes kan ik wel slecht hebben, 1 jeff buckley is al meer dan genoeg. tori amos vind ik best wel anders dan kate bush, kwa muziek, ik vind het in ieder geval niet storend, en hetzelfde geldt voor j.mascis-neil young. die jongen van silverchair klonk toch heel erg als een kruising van kurt en eddie? en hun muziek ook. ik was erg bevooroodeeld toen die naar buiten kwamen, silverchair bedoel ik. wat dan weer wel mooi was aan silverchair was dat verhaal van de zanger die tijdens een gig in australië het publiek indook, niet opgevangen werd en dus keihard op zijn bek ging, en vervolgens moest vaststellen dat men zijn peperdure sneakers had gejat.

Laten we het nou eens over Stevie Nicks hebben. Zwijmel. :)

Wat betreft Motorpsycho.. Het is maar goed dat ze niet kunnen zingen, anders zouden de live-concerten zo goed zijn dat ik het niet meer aan zou kunnen.

Verder vind ik het stemgeluid van Beck op de nieuwe Sea Changes bijzonder slecht bij de muziek passen.

Gordon Downie vind ik nog steeds een geweldige zanger met mooie onbegrijpelijke teksten. Jammer dat The Hip een beetje is afgegleden naar de middelmaat. Ook live vond ik het onlangs in 013 erg saai en plichtmatig.

Het stemgeluid van die vervelende Bono stuit mij trouwens ook danig tegen de borst. En wat te denken van Brian Johnson van AC/DC, die zingt alsof hij zit te poepen (en geconstipeerd is).