volkskrant vs. gonzo circus

Het is wel goed te weten dat het artikele staat in een rubriek waar nieuwe tijdschriften worden besproken. Een deel van de kritiek is objectief juist, laatste nummer verscheen drie maanden te laat, sommige besproken CD's zijn (daardoor) een jaar oud.
Verder is de "recensie" niet zo negatief als hierboven beschreven, eerder geschreven door iemand met niet al teveel kennis van zaken (Pablo Cabenda - nooit van gehoord). Dat leidt tot kritiek op teveel incrowd-terminologie (onvermijdelijk bij muziekbladen) of zeggen dat het feit dat de hoofdredacteur Shakira goed vindt van leeuwenmoed getuigt.

Dat is waar het succes van de Volkskrant op is gebaseerd: populisme voor de zichzelf heel progressief vindende, maar stieken behoorlijk conservatief zijnde, mens met een HBO of universitaire opleiding.

zij zijn a-specialistisch

Daarvoor is het natuurlijk een krant.

en doen meer aan sfeerverslag dan aan inhoud.

Dat hangt weer samen met dat a-specialistische. In een Volkskrant artikel moet je weinig achtergrondkennis en specifieke interesse bij de lezer veronderstellen, waardoor je als snel op een human interest verhaal uitkomt.

Dat leidt tot kritiek op teveel incrowd-terminologie (onvermijdelijk bij muziekbladen)

Jargon is altijd slecht, dus daar hebben ze wel een punt.

onzin zonder jargon geen communicatie.

of het nu goed of slecht is, je ontkomt er in bepaalde situaties niet aan. daarbij daagt het de lezer uit om zich te bekwamen in de voor hem of haar onbekende terminologie. tenminste, dat zou wel moeten.

Als Cabenba een goed journalist is, valt hem ook op dat Gonzo nu opeens geen hoofdredacteur meer heeft. (Dat kan hij zelfs op 3voor12 gelezen hebben.) Hieruit valt op te maken dat er een nieuwe start wordt gemaakt.

Goed als je Gonzo bekritiseert. Maar wees wel oprecht en haal er geen oud zeer bij. En help eventueel mee met die nieuwe start. want de lage landen schreeuwen om een onafhankelijke popjournalistiek die niet van releasschema's, topveertigs en tournees aan elkaar hangt!
misschien is het zelfs een opstap naar de volkskrant!

het probleem met de Volkskrant is dat ze denkt als een krant. kranten willen objectief nieuws brengen. hoe ze daarbij komen is me een raadsel. objectief nieuws brengen is immers een onmogelijkheid. het kan zijn dat ze zulks bij kranten nog niet weten. dat zou kunnen.

afgeleide is dat ze kunst, cultuur en wetenschap ook objectief willen brengen. popmuziek, dat bij kranten steevast onder cultuur wordt geschaard dient ook objectief te worden gebracht. die taak is weggelegd voor de popredactie. mannen en - soms - vrouwen die doorgaans avontuurlijker schrijven dan hun politieke collega's. het wereldnieuws versla je immers anders dan de nieuwe plaat van The Eighties Matchbox B-Lines Disasters. dat denken die popmannetjes, maar dat denken de 'echte krant-journalisten' niet. die zijn van mening dat er slechts één manier van journalistiek bedrijfen is. Cabenda is er zo eentje. iemand die het nog niet begrijpt.

overigens begrijpen de popmannetjes het ook niet. journalistiek is altijd subjectief, zo ook wereldnieuws en politiek. het zou heel wat betere media opleveren als ze dat eens zouden snappen. zie The Guardian, de beste krant ter wereld.

terug naar Gonzo. wat mij betreft inderdaad te weinig Gonzo, maar wel diepgravend en journalistiek. wie er niets van begrijpt begint natuurlijk over incrowd en amateurisme. en dat lijkt me dan eerder een compliment dan een aanval.

overigens is de kwaliteit van de popbijdragen in de Volkskrant niet bijzonder goed en bovenal wisselend van kwaliteit. daarbij zijn de 'dance' stukjes in de Kunst bijlage wel erg gemakkelijke zoethoudertjes.

Maar je wilt het in een journalistiek blad wel graag vermijden. We hebben het hier over Gonzo Circus, niet over the Journal of Applied Amplified Musical Instruments ("In the normal playing of the electric guitar the bottom string is tuned to E(1). In some types of rock however it is tuned down to D, a tuning known as 'dropped D tuning'(2). One of the better known guitar players that is known to use this tuning is Adam Jones of Tool. Although technically quite limited his inventive use of effects and harmonics makes him sound quite intricate and makes him well-respected among his peers (3) [...]Further research however will be necessary to determine to what extent Tool's use of drop-D tuning influences the emotional response of the listener and whether the effect that was measured in this study can also be found in similar groups of a different ethnic background.")

daarbij daagt het de lezer uit om zich te bekwamen in de voor hem of haar onbekende terminologie. tenminste, dat zou wel moeten.

Ik word al niet blij als ik een artikel over mijn eigen vakgebied in jargon moet lezen in de PNAS of de JBC. Als ik dan een theoretisch natuurkundig tijdschrift voor mijn neus krijg, ren ik huilend weg. En de meeste mensen met mij.

het is niet interessant in een intervieuw of een muzikant een jointje opsteekt (omdat je hem maar 10 minuten mag interviewen, en je 2 pagina's te vullen hebt)
het is niet interessant in een intervieuw hoe de muzikant zijn jointje opsteekt of rolt
het is wel interessant waarom een muzikant een jointje opsteekt
het is wel interessant als een muzikant een jointje opsteekt en het de muziek beinvloedt
etc...

Bedoeling van dat voorwoord, dat uitgebreid wordt geciteerd in de recensie, was een verduidelijking van de problemen die het blad de laatste maanden had doorworsteld. Moet dus vooral gezien worden tegen het licht van wat vooraf ging. Niets meer, maar ook niets minder. Ik denk dat journalistieke eerlijkheid te prefereren is boven vage beloftes en halfbakken dagdromen.

De journalist verwijt ons slechte communicatie. Als ik het goed begrijp, doelt hij vooral op een dubbelzinnige toon, nu eens te specialistisch, dan weer willen vulgariseren. Dat er meer vragen worden gesteld dan antwoorden worden aangereikt. Nu is een tijdschrift in se natuurlijk de som van een aantal individuen, die samen een podium krijgen. Behalve eindredactie (taaltechnisch) wordt de mening van iedere recensent/interviewer onverkort en ongecensureerd weergegeven. Dat hierdoor verschillen in visie, mening, appreciatie en stijl ontstaan, is logisch en mijns inziens ook niet nadelig. De lezer/luisteraar wordt aangezet om zelf zijn eigen mening te vormen. Het zou pas echt belerend zijn als alle medewerkers rabiaat een zekere muziekkeuze als enige juiste (en politiek correcte) aan de lezer zouden willen opdringen. Laat alle bloemen bloeien, en zo.

Als gespecialiseerd muziekblad (voor meerwaardezoekers, ahum, mijnheer Cabenda, met de tong in de wang) is het moeilijk om jargon of technische termen te vermijden. Van Engelse muziekkritiek wordt dit zonder morren geaccepteerd, waarom dan eens geen poging wagen in onze moedertaal? Er wordt veel te weinig op een bloemrijke en geïnspireerde manier over muziek geschreven (waarmee ik niet pretendeer dat GC daar altijd zou in slagen, verre van). Toegegeven, het is soms balanceren op een slappe koord: tussen de populistische route van ‘het zijn maar muziekjes dus laten we niet moeilijk doen’ en anderzijds van doorwrochte en serieuze stukken die goed gedocumenteerd zijn en daarbij muziekhistorisch verantwoord zijn. En dat hoeft dan niet noodzakelijk in humorloze betweterij te verzanden. Voor beiden is een publiek. En ik zie het als een uitdaging om soms die grenzen te doorbreken. Zoals de meeste forumbezoekers met mij zullen beamen, is het niet zo eenvoudig om op een onderhoudende en niet-vooringenomen manier een niet-specialistisch stuk te schrijven over een muzikant/artiest/genre. Er zijn nu eenmaal bepaalde referentiekaders die je in acht moet nemen, om niet te verzanden in gratuite en inwisselbare commentaren (denk aan de poprecensenten die elke instrumentale plaat steevast beschouwen als een denkbeeldige soundtrack…).

En dat jargon vind ik juist wel fijn, er zijn toch legio artiesten die ik ontdekt heb dankzij de namedropping en het incrowd-jargon van mijn collega's. Zo moet je de GC ook lezen en beluisteren, denk ik.

tijdschriften als Gonzo en The Wire, om er twee te noemen, richten zich bewust op onbewust op een bepaalde groep muziekliefhebbers. dat leidt weer tot een specifieke stijl en vorm.

ooit in een ander leven als redacteur bij Opscene nam ik een beetje dezelfde ontwikkeling plaats. Opscene bestond en was populair bij een bepaalde groep muziekliefhebbers, maar vernieuwde niet echt meer.

wat ik met vernieuwen bedoel? de grenzen van de populaire muziekcultuur aftasten, experimenteren met inhoud en vorm. Opscene was gewoon. wie Opscene kocht wist precies wat te verwachten. daar is niets mis mee. en daar gaat ook de kritiek van Cabenda mank. Gonzo heeft een heel ander doel dan hij Gonzo toedicht.

wel legt hij de vinger op de zere plek. want er is geen tussenalternatief. zeg maar een tijdschift links van Oor en rechts van The Wire. het is of populistisch gewauwel door would-be-journalistjes of het is pseudo-intellectuele incrowd vertellingen.

mijn - let wel: mijn, niet het - favo tijdschrift over muziek combineert het best uit beide bladen. inhoudelijke artikelen over belangrijke mensen en ontwikkelingen op alle vlakken van de popcultuur geschreven als een advertentie voor hippe sportschoenen met bijbehorend beeldgebruik. uiteraard niks geen knieval richting populisme door de inhoud minder inhoud te maken. nee nee, flitsende schrijfstijl en plaatjes maar wel de diepte in. maar waar vind je dat tegenwoordig nog? CareLessTalkCostsLives lukt het af en toe. jammer alleen dat ik niet houd van vraag-antwoord verhaaltjes en ook niet gek ben op de eighties vormgeving die CTCL gebruikt.

wat meer fliten en wellicht wat meer shakira en Britney en Gonzo is aardig op weg.

mijn - let wel: mijn, niet het - favo tijdschrift over muziek combineert het best uit beide bladen. inhoudelijke artikelen over belangrijke mensen en ontwikkelingen op alle vlakken van de popcultuur geschreven als een advertentie voor hippe sportschoenen met bijbehorend beeldgebruik.

...aah, ook ik las ooit The Face...

;-)

Dat betekent nog niet dat je geen goed Belgisch muziekblad kunt maken, of any muziekblad eigenlijk. Mijn probleem met Gonzo, niet grensgebonden, was dat er altijd zo fokking MOEILIJK werd gedaan over muziek, de humorloosheid waar Pablo Cabenda (vaste medewerker van de kunstredactie, Martijn, lees die krant eens wat vaker) het over heeft. Waarom een zin met 400 woorden van zes lettergrepen gebruiken als je het ook in drie korte zinnen kunt uitleggen?

Britse en Amerikaanse popjournalistiek waar ik van houd, bijvoorbeeld die in Spin, veronderstelt ook voorkennis bij de lezer, behandelt zeker niet de makkelijkste muziek, maar doet dat met een lichtvoetige combinatie van humor en kennis-van-zaken, die je bij continentale muziekschrijvertjes maar zelden tegenkomt - iets wat mijzelf, een continentaal muziekschrijvertje, bij tijd en wijle frustreert.

Mijn punt is: bij het lezen van Spin wordt een enthousiasme over muziek overgedragen, krijg ik zin om plaatjes op te zetten, om plaatjes te kopen. Bij het lezen van Gonzo krijg ik het gevoel dat ik naar een onbegrijpelijke wiskundige formule zit te staren. Gonzo swíngt niet - afgezien van de gratis cd dan.