Vier doden bij aanslag Koninginnedag Apeldoorn!

Het choqueeert zo, deed jullie horen nog van de aanslag op de koningshuis?

die naam van je heb je bewust gekozen denk ik? nu nog zo formuleren dat zelfs ik het begrijp...

vijf doden overigens

Ik vermoed dat het de dader meer om de aanwezige camera's dan om de koninklijke familie te doen was, zelfs als ie z'n Swift tegen de koninklijke bus had geparkeerd was de kans op echte slachtoffers in het koninghuis to betrekkelijk klein.

Riekt weer naar zo'n actie van iemand die z'n 15 minutes moet hebben, maakt niet uit hoe (een idee wat ik ook bij die willekeurige schietpartijen op scholen heb). Je moet iemand zijn, weet je.

ja dit levert 'm wel een tv-filmpje op vroeg of laat. (net als de man die een Philipskantoor gijzelde omdat ie vermoedde dat er achter de breedbeeld zwarte balken geheime boodschappen waren verborgen)

toch 't beeld van het bebloede hoofd van die man in z'n auto, het had ook nog wel wat sneus.

in het kader van mediakritiek: bij een dergelijk incident valt pas goed op hoezeer old school media profielen inmiddels volkomen inwisselbaar zijn geworden. ik zie nauwelijks verschillen in coverage door kranten- en nieuwssites, hooguit een accentverschil in sensationalistische verlekkering.

sanskrit oogt overigens als een automatisch gegenereerde post door een bot. zouden die al bestaan? intelligente software die inspeelt op newsy events en daar vervolgens at random postings over genereert?

Ja, die bot bestaat al. Ze noemen het de Boredoffhisassilxor ;)

Tijd vullen, dat heb ik vooral bij de verslaggeving. Wat is de nieuwswaarde van een verslaggever voor het paleis om ons te vertellen dat de koningin is aangedaan. Hallo zeg.

En dan al die presentatoren die ineens weten hoe de beveiliging tekort is geschoten en dat de ambulances niet op tijd ter plaatse waren enzo.. "De persconferentie was niet professioneel", wees blij dat dit soort dingen niet aan de orde van de dag is.

persconferenties zijn nooit professioneel. het is zo'n beetje standaard dat er iemand begint te praten die dan op tv niet te volgen is.

Kan iemand sanskrit (laten) blokkeren, voordat hij ons opnieuw lastig valt?

Ik klik bij dat soort topicstarters altijd direct op Suggest Ban.

Tolerant als ik ben.

Goede suggestie! Bij dezen :-)

Wellicht een heel foute vraag (vragen), maarrrrr: ondanks het feit dat we dit allemaal echt verschrikkelijk vinden...in hoeverre raakt zo'n ongeluk ons echt? Vinden we het verstandelijk erg en kunnen we het net zo gemakkelijk loslaten? Of zijn we hier echt kapot van? Om even te verklaren waar dit vandaan komt: ik zag op tv reacties waar mensen emoties van anderen 1 op 1 overnamen en waaruit geen enkel eigen gevoel/belevenis bij kwam kijken.
Ik voel me een ontzettende lul dat ik door de ellende heen me dit afvraag, maar ik vraag me gewoon af hoe mensen dit zien/ervaren/etc. Ik vond de beelden en foto's afgrijslijk, de emoties van de betrokkenen oprecht en aangrijpend en daarna was de dag gewoon weer de dag. Is dat fout?

herkenbaar, ik lees net een erg goeie column in de volkskrant (bert wagendorp? krant ligt nog in cafe), die vaardig het 'nederland verliest zijn onschuld sentiment' terugsnoeit tot de juiste proporties: een kinderlijk naieve gedachte, eigenlijk zelfs tamelijk aanmatigend if you look at the bigger picture in dit ondermaanse. a subjective atlas of palestine lezen terwijl de polder haar allergrootste lettertypes inzet heeft wat dit betreft trouwens ook iets bijzonder onwerkelijks, kan ik u melden. voor de betrokkenen (waartoe ik ook de nabestaanden van die ene tragische ziel reken) is het afschuwelijk. moet veel denken aan arthur japin, die in een dergelijke situatie waarschijnlijk ook liever in de psyche van de eenling zal duiken, dan de microfoon openzet voor het voorspelbare gebral van de massa.
bas heijne in nrc vond ik trouwens ook erg goed, in de zin dat hij toch een lijn met die andere twee lost souls van de recente poldergeschiedenis ziet, een stelling die hij nog behoorlijk aannemelijk weet te laten klinken ook.
in het algemeen twijfel ik steeds meer aan de medelevendheid van de media, ik kan me steeds minder aan de indruk onttrekken dat media in essentie om sensatie gaat, to put it bluntly. hier en daar kun je met een zoeklichtje nog wat analytischer geesten vinden (deze week in de groene een goed interview met hans aarsman, bijvoorbeeld), verder gaat het toch vooral over het bevredigen van een welbeschouwd dubieuze menselijke aandrift/fascinatie voor het kwade. je zou wensen dat een fotoredacteur eens zijn lief terugziet op de bloedoogst van de dag, zou hij/zij dan wel enige prudentie in acht nemen bij het overwegen van publicatie?

doormijmerend over journalistiek als zodanig: de werkelijke verhalen lees je niet. ik droom nog steeds over een helder geschreven, wekelijks verschijnend magazine in een enorme oplage, waarin alle politieke redacteuren zijn vervangen door theaterrecensenten, die steevast het politieke gekrakeel in termen van theaterkritiek gieten (preferrably with lots of British wit and irony), en een bijzonder stevig bemande onderzoeksafdeling, waarin stelselmatig en met Economist-grondigheid de financieel-economische structuren van wereldleed in kaart worden gebracht.

centrale vraag: wie heeft er belang bij het laten voortduren van welk conflict? dit in heldere, ironische taal, niet het gelijkhebberige van extreemlinkse publicaties dienaangaande.

daarmee snij je in ieder geval de marketing macht (de werkelijke overwinnaar van de twintigste eeuw, if U ask me) de pas af. en het zou pure dynamite opleveren aan journalistiek. de kille cijfers van het militair-industriele complex, en de economische machtspolitiek van de eerste wereld. daar zou ik wel wat abonnementsgeld voor willen doneren. vermoedelijk staat de lezer van een dergelijk blad na enige nummers voor de ruines van zijn wereldbeeld. even waarschijnlijk is het veel te pijnlijk om dit blad ooit levensvatbaar te krijgen.

in the end koester ik dus blijkbaar toch een doel voor journalistiek, maar het is tegelijkertijd wel een beetje negentiende eeuws in het geloof dat het uit zou maken. want zou je nog massa's kunnen triggeren tot actie door structurele publicatie over the powers that be?

1 beeld van Bambie 12 (theater) blijft me nu al een week bestoken: tijdens die maniakale nazimars (met de meedogenloze lengte van meer dan tien minuten) zit een actrice steeds met een vertrokken grijns een krant open te slaan, op dat marsritme. Vond dit een typisch D'Electrique commentaar op het burgerideaal van de krant lezen. En ik vrees dat dit tafereel me niet voor niets zo bijbleef, voelde me een beetje betrapt.

zo, dat is wel weer genoeg zaterdagnachtmijmering.

Geloof niet dat je het verstandelijk erg vindt, tenzij je gaat forceren dat je het erg móet vinden. Als ik sommige van de ooggetuigen hoor, nabestaanden van de slachtoffers, de beelden zelf, dan kan ik echt wel volschieten. Die beelden worden vervolgens wel zo vaak getoond (zo fucking irritant die schermen achter Pauw & Witteman waar dat dan de hele tijd herhaald wordt, ook een keertje over Mexicaanse drugsbendes, lekker zo'n shot vol lijken als decor, jongens) dat je er toch weer immuun voor raakt.

Hoewel ik het wel interessant vind waarom deze man het gedaan heeft maar da's niet echt emotioneel. Lijkt vooral een theatrale zelfmoord, jammer dat ie er tussenuit is geknepen, want hij was wel verantwoording verschuldigd (zoals Jan Mulder ook zei, zich afvragende of dat een slechte gedachte was, ik denk het niet).

En @Jairzinho: ik denk dat er een vreselijke bijkans verering van informatie, awareness heet dat dan, en de bijkans als vanzelf daaruit volgende 'verlichte mens' die door al die informatie zou ontstaan, in de moderne westerse samenleving heerst.

Ik heb net iets te veel verstandige mensen die opgegroeid zijn onder hele repressieve regimes zijn opgegroeid gesproken, via internet, dat moet ik er dan wel weer bijzeggen, die ook een gezond verstand hebben.

En ik denk dat de massa met al die informatie wellicht wel iets slimmer is geworden, maar daardoor zijn het allemaal zwevende kiezers geworden, op zoek naar een partij die hun individuele belangen 100% kan vertegenwoordigen.

Ik heb precies hetzelfde.
Gespeelde verslagenheid omdat het zo hoort.

Stille tochten, ik word er kriegel van en daar heb ik dan wel moeite mee als ik me daarop betrap, omdat de gedachte, de herdenking iets waardevols is...of zou moeten zijn? Of is het de 'verbroedering' die ik niet voel (en node mis), mis ik betrokkenheid van mezelf en voel ik me daar ongemakkelijk bij?
Ik ben er nog niet uit.

(je zou maar Minister-President zijn en op commando een deuntje moeten spelen...)

Fijn te lezen dat ik niet de enige ben die dit denkt/voelt...maar maakt ons dat niet tot kille mensen? In feite zeggen we dat de erge dingen ons niet raken zolang ze ons niet direct treffen (want dat zit er volgens mij achter). Ik bedoel als ik mijn kind/vader/moeder daar verloren zou zijn, dan zou ik wellicht woedend zijn op deze gedachtengang. Daarnaast is het een feit dat er 2 soorten mensen zijn: 1 die wel houdt van polonaise en 1 die het haat. Ik behoor tot de laatste categorie en kan gewoonweg niets met algemene reacties, de massahysterie, het collectieve gevoel...Ik ben inderdaad nieuwsgierig in het hoe en waarom, maar denk in dit geval ook dat de maatschappij goedkoper af is nu de dader gewoon gestorven is. Reacties: ja maar dat is toch errug zouden gepareerd moeten worden met de vraag: wat vind je dan zo erg? En volgens mij krijg je dan gecopieerde antwoorden. Dat was met Enschede en Volendam ook zo. Er gaan dagelijks van de honger honderden de pijp uit, terwijl er hier overvloed is, dát vind ik veel erger en zelfs dát doet me gvd te weinig dat ik er zelf veel aan doe (behalve dat ik mijn schuldgevoeld wegkoop door aan alle instanties te doneren). Het is een ambivalent gevoel, want ik geef wel terdege om mijn medemens. En toch, toch ben ik de hypocriet himself denk ik dan, want ik heb het zo goed en kan veel meer voor anderen doen als ik zou willen...

@MB - mee eens, maar hoeveel informatie (en van welke aard) heb je als mens nodig om een goed leven te kunnen leiden? een filosofische vraag. en wat heeft dat nog te maken met de blurb die je dagelijks in het westen aan nieuws en marketing over je heen krijgt gestort?
het fenomeen zwevende kiezer heeft volgens mij zeker ook te maken met media, waar zouden verdonk (voorheen) en wilders zijn zonder alle media aandacht? voxpoppen, pollen (wie controlleert maurice de hond bijvoorbeeld?), een messianistische illusie scheppen - dat zijn zo de talenten waarover een hedendaags politicus dient te beschikken. met een nuchtere visie en de idee van het dienen van de gemeenschap heeft dat allemaal niks meer te maken. deze ontwikkeling is ingezet met de privatiseringsgolf van de jaren tachtig. en wie heeft daar ooit verantwoordelijkheid voor genomen? al die profeten van markt, markt, markt hebben meer kwaad veroorzaakt dan de handige voxpoppers van tegenwoordig ooit zouden kunnen herstellen in hun meest verheven ambities.
@JWB - ooit koos Aarsman voor zijn rubriek een gruweltafereel van een sharia rechtbank in Somalie, waarin een jongetje in een kring van toeschouwers de moordenaar van zijn vader dmv messteken in het hoofd (gehuld in een jutezak) moet doodsteken. dat deed me meer dan deze individuele gestoorde daad - hoezeer ik ook meeleef met mensen die nu in a'doorn intimi verloren hebben. hoe vergelijk je leed met leed? in dat ene beeld uit Somalie spreekt wel zo'n peilloos diep gebrek aan moraal, uitgesmeerd over een hele samenleving, dat mijn adem nog stokt als ik eraan terug denk. hiermee wil ik niet het hollands verdriet relativeren, overigens. maar op het bredere canvas staan voor mij heviger inkervingen in de ziel, serieuzere aanslagen op ieder geloof in de goedheid van de mens.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik het met je eens ben, maar ik voel me er toch lullig onder...Alsof je iets moet voelen naast het feit dat je kunt beredeneren dat het erg is. Maar dat is gewoon niet zo (voor mij dan).

Eerst @ JW:

Ik denk niet dat je kil bent omdat je je niet het leed van hele wereld aantrekt.

Of dat je het je wel aantrekt, maar dat je er niet actief iets aan gaat doen. Ik zie nl. in heel veel van die wereldverbeteraars nogal neokoloniale trekjes. Heel veel ellende op de wereld is zo complex en onbegrijpelijk dat ik inderdaad op dan maar niks doen uitkom. In ieder geval niet voor mensen ver weg van mij in situaties die ik nooit zal begrijpen of ook maar zou kunnen invoelen.

Neemt niet weg dat ik me behoorlijk kan ergeren aan hoe de wereld werkt en wat mensen elkaar aandoen, maar ik voel me te nietig om het te veranderen of me schuldig te voelen voor het goede leventje wat ik dan eigenlijk heb. Dat goede leventje waarderen en niet de hele tijd gaan lopen klagen is denk ik ook wel OK.

Ik denk dat er een soort balans is, nu is er teveel. Iedereen met z'n RSS-feeds denkt de wereld te kunnen snappen en zich in te kunnen leven in een Somaliër. In hoeverre is dat uitgesmeerd die hele samenleving? Dat het hier het nieuws haalt zou ook kunnen betekenen dat het een incident is. Is dat leed wel erger? Het is theatraler en dramatischer maar dood is dood... (niet dat het Somalische verhaal mij niet erg heftig in de oren klinkt hoor, maar filosoferend op zoek naar iets, zeg maar).

En dan bedoel ik nog niet eens dat het beeld vertekend wordt door de media, dat spreekt eigenlijk voor zich, maar meer de illusie dat ik met mijn achtergrond werkelijk met een Afghaan of een Peruaan kan meeleven, laat staan inleven.

Ik denk dat Wilders en meer nog Verdonk niet voor zichzelf waren begonnen als er meer 'groepsgevoel' was. Verzuiling. Dat zal ooit gewerkt hebben en toen vastgeroest zijn geraakt, net zoals het individualisme van nu lijkt te zijn vastgeroest.

Het is heel moeilijk hoor, want ik maak zelf natuurlijk ook uitvoerig gebruik van die vrije infostromen, maar ik weet niet of ik er gelijk een beter mens van ben geworden ook niet dat de maatschappij er per definitie alleen maar beter op wordt. Gebeurtenissen als Apeldoorn en al die schoolshootings e.d. zijn daar naar mijn idee wel bewijs van.

Bewijs van dat het niet beter wordt dus.

Ik ben nog steeds niet religieus, maar wat ik er wel uit opgepikt heb is dat je de wereld niet kan veranderen, da's God's pakkiean, zeg maar. Druist in tegen de stroom van egocentrische en materialistische stromingen die nu de overhand hebben, maar volgens mij zijn dat ook precies interpretaties die ironisch genoeg in exact dezelfde denktrant passen als die atheistische-wetenschappelijke-groene-gezond-verstand wereldverbeteraars aan de andere kant van het spectrum.

Ik claim me niet in te kunnen leven in een Somaliër, ben het met je eens dat op grond van 1 beeld je de dynamiek van een vreemde samenleving nooit zal kunnen doorgronden. Tegelijkertijd zit in dat ene beeld zoveel kwaadaardigheid, die zich waarschijnlijk over generaties zal uitstrekken, dat het me naar de keel vliegt. Dat joch heeft haast geen kans meer om een normaal menswaardig bestaan te vinden.
Scherp gesteld: Apeldoorn valt voor mij gevoelsmatig in de categorie noodlot (blikseminslag, lawine, tsunami). Er ging weliswaar een individuele actie aan vooraf, maar die was lukraak en ongericht op de slachtoffers. Zo'n failed state als Somalië, of Palestina, of you name it, - daaraan gaat nogal wat concrete planning en organisatie aan vooraf, ter veroorzaking van zoveel mogelijk concreet menselijk lijden. De verantwoordelijken lijden kortom aan opzet, intentie.

De theorie van de joodse filosoof Levinas vind ik heel aantrekkelijk: je bent pas mens in het aanzicht van de ander. Op het moment dat je de ander aankijkt en je de menselijke ervaring in zijn of haar gelaat herkend, word je mens. Sinds ik wat Angolezen en Congolezen persoonlijk ken, sinds ik zelf het dagelijks leven in Bamako, Addis Abeba en Dakhla heb gezien, zijn die landen (en de bijbehorende thema's) geen abstracties meer. Zo filter ik onbewust de kwesties waardoor ik me laat raken, die me werkelijk bereiken. Over dat andere wereldleed kan ik inderdaad, zoals MB zegt, vooral dankbaar zijn dat ik niet in dergelijke kommervolle omstandigheden ben geboren. Dankbaarheid en een licht gevoel van onbehagen wanneer ik door de grachtengordel fiets: hier werd iets groots verricht, zeker, maar wel ten koste van de overzeesche gebiedsdelen.

Overigens is dit ook precies de reden waarom ik vind dat je als documentairemaker/journalist een verdomd goede reden moet hebben om je camera te richten op menselijk lijden. Wereldleed is van alle tijden en van alle plekken, dus waarom doe jij als journalist daar wat mee?
Die Belgische kunstenmaker die naar Congo trok om daar Conrad nog eens dunnetjes, volkomen ondoordacht, en blind voor het leven in Congo over te doen - dat vond ik nou werkelijk aanstootgevend. Terwijl, in schril contrast daarmee, Darwin's Nightmare en The Three Rooms of Melancholia het door mij zojuist benoemde filtermechaniekje danig deed kortsluiten. Visuele ervaringen die als een kaasschaaf over de ziel gaan.

Een collega onderzoekt die trend naar meer emotie in nieuwsprogramma's. Het is een trend van de laatste jaren. Het dient geen echt doel, behalve het idee dat mensen graag emoties zien, want dat maakt het nieuws echt/authentiek. Mij viel op dat de getuigenverslagen vooral afkomstig waren van mensen die een beetje hadden gezien en gehoord en vooral meteen dachten aan een aanslag. De mensen die dat kleine zwarte autootje rakelijks langs zich heen hebben voelen suizen werden niet voor de camera gevangen. Die waren vast slim genoeg om met trillende benen gelijk naar huis te gaan en daar fiks uit te huilen. Terecht natuurlijk. Wie zou dat niet doen?

Ook het gelijk roepen voor de camera dat het een aanslag was en dat zoiets in een land als Nederland moet gebeuren verwonderde me. Zelf dacht ik eerder aan een freaky ongeluk en dit soort verschrikkelijke zaken kunnen altijd en overal gebeuren. Inderdaad noodlot.

Waar ik echt van schrik is weer de angst van mensen dat het een allochtoon (lees: moslim) zou zijn. Terreur is gelukkig nog steeds vrij zeldzaam en wie de statistieken erop na kijkt, weet dat het meestal niet wordt gepleegd door moslims.

Er is 'gelukkig' geen ideologische reden (lees: geen ideologische reden die wij afkeuren). Je zal het eens met een reden doen. Niet dat ik vind dat er goede redenen zijn om onschuldige mensen te doden.

Een argument wat ik begrijp is dat we 'blij' mee moeten zijn omdat er dan weinig kans is op herhaling omdat er geen 'zaak' is die anderen dan blijven bevechten, maar het idee dat je niet mag strijden voor een zaak blijft mij toch ook altijd hypocriet in de oren klinken. Vooral als de alternatieven een materiële buit of egotripperij (zij het een theatrale zelfmoord als deze of anders vinden dat je persoonlijke vrijheid om je als een aso te gedragen wordt beknot) zijn.

Er is natuurlijk altijd kans op herhaling. Zelfmoord schijnt ook weleens besmettelijk te zijn. Liever niet natuurlijk, want ik zit (en met mij velen) niet echt te wachten op nog meer politiecontroles.

Natuurlijk mag je wel vechten voor een zaak. Volgens mij staat de wereldgeschiedenis vol met heroische verhalen over mensen die vochten voor een zaak. En gelukkig maar, even zo vaak vind ik het jammer dat ze het gedaan hebben. Een interessante vraag is dan: hoe hadden we deze actie gezien als het door een uitgeprocedeerde vluchteling/illegaal was gepleegd?

Dan hadden we het misschien enigszins begrepen denk ik...?

Ten tijde van de dood van Prinses "The people in England need to be loved" Diana heb ik wel een paar interessante stukken gelezen in de krant die me soms overtuigden. Idee dat het vooruitgangsdenken ons zo, ahum, vooruit heeft geholpen dat leed een steeds kleinere plaats inneemt en iedere ons geboden uitlaatklep met beide handen wordt aangegrepen. Hetgeen zou betekenen dat de mens een nature of nurture gegeven behoefte heeft aan leed. Daar heeft dus niet iedereen last van, lees ik hier....;-)

Bij mij komen de meest harde grappen altijd naar boven, soms met landelijk succes, tijdens de meest erge aangelegenheden. Maar humor relativeert dan ook als de neten. Ik denk dat als je zaken niet kunt relativeren, of dat nou met humor, drank of helder denken is, je meegaat in de massa-gedachte. Ik zeg niet dat het laatste fout is, want iedereen moet daar zijn of haar eigen subjectivist in zijn, maar het maakt wel dat je zelf gaat twijfelen aan je eigen gedachten en emoties als je niet deelt wat de meesten blijkbaar wel delen. Het geeft mij in ieder geval niet het gevoel op een afgelegen eiland te zitten als ik de reacties hier zie. Dat we met een kleine groep op een ander eiland zitten dan "de rest" is niet zo erg. Dat heb ik -kom ik weer een beetje terug naar deze site- met muziek ook altijd zo gehad. Kijk bijvoorbeeld naar Idols, X-factor of hoe die programma's ook heten, ik word niet goed als de jury zegt: ja maar Mariah Carey is ook een zangeres van formaat en daar moet je niet zo maar aan beginnen. MAN, dat mens maakt kutmuziek, houd toch op! Verkoopcijfers zijn de graadmeter. Collectief schuldgevoel evenzo. Zo! Tijd voor een flinke dosis kutmuziek!

hear hear at jan willem!
typerend: een bomaanslag in london resulteert in 56 doden. een britse krant kopt een dag later in moddervette kapitalen aan de heren terroristen: "is this all you can do?" vergelijk dat eens met de nederlandse houding in de pers na de moorden op fortuyn en van gogh.
ironie kan van levensbelang zijn, wil ik maar zeggen. nuchterheid wordt in de polder steeds meer afgestraft, zie bijvoorbeeld het derde wereldoorlog gepaniekeer van 's lands zogenaamd beste journalisten na 9/11 wanneer Van Rossem een en ander tot de juiste proporties probeerde terug te brengen.

Carey mag kutmuziek maken, dat zegt niks over de zangskills. Lelijk toegepast zijn skills nog steeds skills.

las laatst dat Mariah Venezuelaans Afro-Amerikaans is. wow. nooit gweten.

Dat 'afro' kwam al net zo als een verrassing als die borsten, destijds.

lol :)

Goh, daar sta ik dan weer van te kijken. Niet van het verrassingseffect van die borsten, maar meer van het idee dat Mariah geen Carib-Afro-American zou zijn. :-)

@JW, dapper dat je als eerste je niet meehuilen met de wolven-gevoel hier beschreef.

Dat afro-american wist ik altijd wel, dat zag je alleen al aan die Verkade chocolade manier waarop ze dik werd...

@Monique: thx! :-)

Ik heb het over de tijd van die eerste hit he, Vision of Love toch?

ja dát weet ik dan weer niet...de eerste keer dat ik haar zag dacht ik dat het een uit de kerstfilm van bugs bunny ontsnapt meisje van lichte zeden was.....

Désanne weet het goed te verwoorden: http://www.vpro.nl/programma/buitenhof/afleveringen/41520143/items/41924915/